လပြည့်နေ့ ဝိဇ္ဇာ၀ပြောအလှူတော်

တစ်ခါက ကျွန်ုပ်သည် စာအုပ်ဖြန်ချိရေးလုပ်သားတစ်ဦးအဖြစ်ပင်ပန်း ဆင်းရဲစွာအသက်မွေးခဲ့ရဖူးလေ၏။ ထိုအလုပ်မှာတစ်ပတ်လျှင် ၆ ရက်အလုပ်ဆင်းရ၏။ တနင်္ဂနွေ ၁ ရက်သာနားရ၏။ ကျန်သောရက်များတွင် နံနက် ၉ နာရီခန့်မှစ၍ ညနေ ၅ နာရီခန့်အထိတစ်နေကုန် ပြေးပြေးလွှားလွှားဖြင့်လုပ်ကိုင်ရသောအလုပ်မျိုးဖြစ်လေ၏။

စာအုပ်ဖြန့်ချိရေးအလုပ်ဟုဆိုရာ၌ တာ၀န်အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိနေလေရာ ကြှနျုပျ၏တာ၀နျမှာအနိမ့်ဆုံးအလုပ်ကြမ်းကုန်ထမ်းသမားတစ်ဦး၏အဆင့်မျိုးသာလျှင်ဖြစ်ပြီး ၀ငျငှအေားဖွငျ့လညျးအနည်းဆုံးဖြစ်လေတော့၏။

ကြှနျုပျသညျနံနက် ၈ နာရီခန့်တွင်ထမင်းစားလေ့ရှိ၏။ များသောအားဖြင့် ဆန်နို့ဆီဘူး ၁ ဘူးခွဲခန့်ကိုချက်ပြီးထမင်းချက်သည့်အထဲတွင် ကြက်ဥတစ်လုံး ကိုပါပစ်ထည့်ထားလိုက်ကာ ထမင်းနပ်လျှင်ကြက်ဥကိုအခွံခွာပြီးတစ်၀က်ခြမ်းရလေ၏။ ပြီးလျှင် ထမင်း၌ဆီအနည်းငယ်ဆမ်း၊ ဆားဖြူး၍နယ်ဖတ်ကာ ကြက်သွန်နီဥတစ်ဥကိုတဂျွမ်းဂျွမ်းကိုက်လျက်ကြက်ဥပြုတ်တစ်ခြမ်းဖြင့် စားလေတော့၏။

ထိုထမင်းသည်ပင်ကြှနျုပျအဖို့ နံနက်စာနှင့်နေ့လယ်စာ ခွဲတမ်းအပြီးဖြစ်လေတော့၏။ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ပေါက်ပြဲနေသောလွယ်အိတ်စုတ်ကလေးကိုလွယ်ကာ ဖနောင့်နှင့်ခြေမအောက်တွင်ပါး၍ပေါက်နေပြီဖြစ်သော ဂျပန်ဖိနပ်စုတ်ကလေးကိုစီးလျက် အလုပ်သို့သွားရလေ၏။

ကြှနျုပျ၏ဖိနပ်ကလေးမှာလည်း ကိုယ်ထည်ကအပြာရောင်ဖြစ်သော်လည်း သဲကြိုးပြတ်သောအခါ ရရာသဲကြိုးအရောင်ကိုပြန်တပ်ရသောကြောင့် သဲကြိုးမှာအနီရောင်ဖြစ်နေလေ၏။

ထိုစဉ်ကရန်ကုန်မြို့ကြီးတွင်ဘတ်စ်ကားခမှာ ၁ ကျပ်ဖြစ်၏။ ဘယ်ကနေ ဘယ်အထိ ၁ ကျပ်၊ ဘယ်မှတ်တိုင်ကျော်လျှင်နောက်ထပ် ၁ ကျပ် ထပ်ပေးရမည် စသည်ဖြင့်ပေးရလေ၏။

ကြှနျုပျ၏အလုပျရှိနေသောနေရာမှာ ဘတ်စ်ကား ၁ ကျပ်ဖိုးခရီးကျော်ပြီး နောက်ထပ် ၂ မှတ်တိုင်ခန့်သွားရသေး၏။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှကြှနျုပျသညျကားခ ၁ ကျပ်ထပ်ကုန်မည်ကိုစိုးသောကြောင့် ၁ ကျပ်ဖိုး မှတ်တိုင်ပြည့်သည်နှင့်ကားပေါ်မှဆင်းကာ ၂ မှတ်တိုင်ခန့်ကိုလမ်းလျှောက်ရမြဲဖြစ်ပါလေတော့၏။

ကြှနျုပျသညျ စာအုပ်ဖြန့်သောရက်များဆိုလျှင် ရွှေတိဂုံဘုရားလမ်းမှစ၍ရွှေဘုံသာလမ်း၊ ၂၉ လမ်း၊ လမ်း ၃၀၊ ၃၁ လမ်း၊ ၃၂ လမ်း၊ ၃၃ လမ်း၊ ပန်းဆိုးတန်း စသည်ဖြင့်ထိုစဉ်ကစာအုပ်ဆိုင်များဖြင့်ကြက်ပျံမကျ စည်ကားခဲ့သောလမ်းများတစ်လျောက် စာအုပ်များလိုက်ချပေးရလေ၏။ ထိုစဉ်ကစာအုပ်များဖြန့်ရခြင်းမှာယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ လက်တစ်ဆွဲနှစ်ဆွဲကလေးမဟုတ်ပါ။

ဘိုင်းနင်းဟုခေါ်သောစာအုပ်ချုပ်သည့်နေရာမှနေ၍ စာအုပ်များကိုလေးဘီးကားများဖြင့်အလီလီအခေါက်ခေါက်တိုက်ပြီး ဆိုင်ပေါက်စေ့လိုက်ချရခြင်းဖြစ်လေ၏။ ကားရပ်၍အဆင်ပြေသောတစ်နေရာတွင် ကားကိုရပ်ထားပြီး စာအုပ်များကိုလူကထမ်းပြီးလိုက်ချရခြင်းဖြစ်လေ၏။

စာအုပ်ဆိုင်များက ၎င်းင်းတို့ယူထားသောအုပ်ရေ ၅၀၊ ၁၀၀၊ ၂၀၀ စသဖြင့်ကိုဘောက်ချာလေးများပြန်ပေးလိုက်လေ၏။ များသောအားဖြင့်စာအုပ်များဖြန့်ရာတွင် အတင်ဟုပေးထားခဲ့ရသည်ကများလေ၏။ အပြတ်ဟူသောဖြန့်ချိခြင်း မှာမူရှားလှ၏။

နာမည်ကြီးသောစာရေးဆရာများ၊ မဂ္ဂဇင်းများသာ အပြတ်ဖြန့်ရ၏။ အပြတ်ဆိုသည်မှာ ယူသလောက်အုပ်ရေကိုလက်ငင်းငွေချေလိုက်ရသောစံနစ်ဖြစ်ပြီး အတင်ဆိုသောစံနစ်မှာမူ အထက်ကဆိုခဲ့သည့်နှယ်ယူထားသောအုပ်ရေကိုဘောက်ချာလေးများပြန်ပေးလိုက်သောစံနစ်ဖြစ်လေတော့၏။

ထိုသို့စာအုပ်ဖြန့်သောနေ့များတွင် နေပူမိုးရွာမရှောင်ပိုပြီးပင်ပမ်းကြီးစွာလုပ်ကိုင်ရလေ၏။ ထိုသို့ရန်ကုန်မြို့လယ်တစ်ဝိုက်ဆိုင်များကိုတစ်နေကုန်လိုက်ဖြန့်ရသည့်အပြင် နယ်မြို့များသို့ပို့ရန်အတွက်လည်း ဆာလာဖျင်အိတ်ဟုခေါ်သောအိတ် များအတွင်းသို့ စာအုပ်များကိုစီထည့်ကာကြိုးဖြင့်အပ်ဖြင့်ချုပ်ပြီး ကားဂိတ်များ၊ သင်္ဘောဆိပ်များသို့လိုက်ပို့ရသေး၏။

ထိုစဉ်ကစာအုပ်လောကတွင်ငွေမင်၊ အမည်းပိတ်၊ ကော်ကပ်၊ အဖြဲဟူသော ဝေါဟာရများလည်းအထူးခေတ်စားလေ၏။ စာအုပ်များမဖြန့်ချိမီစာပေစိစစ်ရေး ဌာနသို့တင်ပြရလေရာ ၎င်းဌာနကဘယ်ကဗျာကိုဖြုတ်ပါ၊ ဘယ်အပိုဒ်ကိုခွင့်မပြု၊ ဘယ်ဆောင်းပါး တစ်ပုဒ်လုံးဖြုတ်ရမည် စသည်ဖြင့်ညွှန်ကြားလာသည့်အတိုင်းပုံနှိပ်ပြီးထားသောစာအုပ်များတွင် ငွေရောင်မင်၊ မင်အမည်းတို့ဖြင့်တစ်မေ့တမောထိုင်ပြီးပိတ်ရခြင်း၊ စာရွက်များကိုဖြဲထုတ်ရခြင်း၊ စာရွက်နှစ်ရွက်ကိုပူး၍ကော်ဖြင့်ကပ်ရခြင်းများ ပြုလုပ်ကြရလေ၏။

အဖြဲခံရသော၊ ကော်ကပ်၍အပိတ်ခံရသောစာမူနှင့် တွဲပြီးပါသွားသောစာမူ စိစစ်ရေးကဖြုတ်ခိုင်းခြင်းမဟုတ်သော်လည်း အပိတ်ခံရသောစာမူနှင့် ကံဆိုးပြီးအတွဲလိုက်ပါသွားသောစာမူကို ဆိုက်ကားစီးရသည်ဟုလည်း ခေါ်ခဲ့ကြလေ၏။

ထိုသို့ကြုံလာလျှင် အချိန်အခက်အခဲကြောင့်ဘိုင်းနင်းခေါ် စာအုပ်ချုပ်လုပ်ငန်းမှလုပ်သားများဖြင့်ပင်မလုံလောက်တော့ဘဲ ကြှနျုပျတို့လညျးဝိုင်းရ၀န်းရမြဲဖြစ်ပါလေတော့၏။

စာအုပ်ဖြန့်ပြီးနောက်နေ့မှစ၍ ကြှနျုပျပွုလုပျရသောအလုပ်မှာ အထက်ကဆိုခဲ့သော စာအုပ်ဆိုင်များမှပေးလိုက်သည့်ဘောက်ချာစာရွက်ကလေးများကိုအထပ်လိုက် လွယ်အိတ်ထဲတွင်ထည့်လျက် တစ်ဆိုင်၀င်တစ်ဆိုင်ထွက်ခြေတိုမတတ်တစ်နေကုန်စာအုပ်ဖိုးများ လိုက်တောင်းရသောအလုပ်ဖြစ်ပါလေတော့၏။

အင်အားစိုက်ရသောအလုပ်မဟုတ်စေကာမူ နံနက် ၉ နာရီခန့်မှ ညနေစောင်းအထိတောက်လျှောက်တစ်လမ်း၀င်တစ်လမ်းထွက် တတောက်တောက်သွားနေရသောအလုပ်ဖြစ်ပါလေတော့၏။

တောင်း၍ရလာသောစာအုပ်ဖိုးများကို အလုပ်ရှင်ထံစာရင်းနှင့်တစ်ကွပြန်အပ်ပြီးမှ အိမ်သို့ပြန်ရ၏။ ထိုသည်မှာ နောက်ထပ်စာအုပ်အသစ်ထွက်သည့်ရက်အထိ နေ့စဉ်ပြုလုပ်ရခြင်းဖြစ်လေ၏။

စာအုပ်အသစ်ထွက်ခါနီးတွင်မူ စာအုပ်ဖိုးငွေလိုက်တောင်းခြင်းနှင့်အတူရောင်း၍မကုန်သောစာအုပ်များကိုပါပြန်သိမ်းရလေ၏။ ဟိုဆိုင်က ၅ အုပ်၊ ဒီဆိုင်က အုပ် ၂၀ စသည်ဖြင့် ဆိုင်များစုလိုက်သောအခါ ဆန်တစ်အိတ်ခန့်ပမာဏစာအုပ်စည်းကြီးကိုပါ တောက်လျောက်ထမ်းနေ၊ သယ်နေရခြင်းဖြစ်လေတော့၏။

ကြှနျုပျသညျညနေစောင်းများ၌ ဗိုက်ပူဟုခေါ်သောဘတ်စ်ကားကြီးများကိုခြေနင်းခုံပေါ်မှတွယ်၍စီးကာ အိမ်သို့ပြန်ရ၏။ တစ်နေ့ကုန်ဗိုက်ဆာနေသမျှမနက်ပိုင်းကချန်ထားခဲ့သော ပုရွက်ဆိတ် တက်နေတတ်သည့်ထမင်းကျန်တစ်၀က်၊ ကြက်ဥပြုတ်တစ်ခြမ်းတို့ဖြင့်ညစာပွဲတော်ကိုတည်ရလေ၏။

ကြှနျုပျသညျဇွဲလုံ့လကြီးစွာဖြင့် ရေကုန်ရေခမ်းကြိုးစားနေသော်လည်း ဘ၀မှာ မပြောင်ရောင်လာသည့်အပြင်ပို၍ပို၍ပင်မွဲမှောင်လာနေခဲ့လေ၏။

တစ်နေ့တွင်ကြှနျုပျသညျ အိမ်မှနာရီ၀က်ခန့်စောပြီးထွက်လာကာ ဆူးလေဘုရားသို့တက်သွားပြီးဘုရားရှိခိုးလေ၏။ ပြန်ဆင်းခါနီးတွင် အသက် ၇၀ နှစ်နီးပါးခန့်ရှိပြီဟုထင်ရသောယောဂီအညိုရောင်၀တ်ဆင်ထားသည့် အဘွားကြီးတစ်ဦးသည် ကြှနျုပျအနီးသို့ရောက်လာပြီး လူလေးရေ အမေ့ကိုတစ်ခု ကူညီပါကွယ် ဟုပြောလေရာ ကြှနျုပျကလညျး ဘာများကူညီရမှာပါလဲခင်ဗျ

ပိုကျဆံအလှူခံမှာဆိုရငျတော့ ကြှနျတောျကတောငျပွနျပွီးအလှူခံရလိမျ့မယျအမရေေ။ ကြှနျတောျ့ဟာကြှနျတောျတောငျ ထမငျးကဝခငွတြာမဟုတျဘူးဟုပွနျပွောလိုကျမိလေ၏။

အဘွားကြီးက သွားမရှိတော့သောပါးများခွက်၀င်သည်အထိပြုံးလေ၏။ ထို့နောက်တွင်မှ ထမင်းက၀သှားမှာပါကှယျ။ ဒီနေ့မှတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဘုရားပေါ်မှာ သီလရှင်ဆရာလေးတွေမတွေ့မိဘူးဖြစ်နေတယ် ဟောဒါလေးတွေကို သီလရှင်လေးတွေဆီလှူပေးပါလားကွယ်။ အမေကအခုအဓိဋ္ဌာန်ပုတီးအချိန်နဲ့စိပ်ရမှာမို့ပါကွယ် ဟုပြောပြောဆိုဆို တစ်ထွာခန့်ပုလင်းလေး ၃ လုံးနှင့်ပရုတ်ဆီ ၁ ပုလင်းကိုလှမ်း၍ပေးလေ၏။ ကြှနျုပျလည်းဘုမသိဘမသိဖြင့် ယူထားလိုက်မိလေ၏။

အဘွားကြီးသည် သူ၏လွယ်အိတ်အတွင်းမှ ပုတီးကြီးကိုတုန်ချိတုန်ချိလက်အစုံဖြင့် ထုတ်ယူ နေရင်းမှ ဒီလိုကွယ် ဒီနေ့ကလပြည့်နေ့လေ။ လူလေးမှတ်ထား။ လပြည့်နေ့ရောက်တိုင်း သင့်တော်ရာပုလင်းလေးတစ်လုံးထဲမှာ ဆန်ထည့်၊ အဲသလိုပဲဆီတစ်ပုလင်း၊ ဆားတစ်ပုလင်းလည်းထည့်၊ ပြီးတော့ သင့်တော်ရာဆေးတစ်ပုလင်းနဲ့အတူ အဲဒီပုလင်း ၄ လုံးကိုလင်ပန်းလေးတစ်ချပ်မှာတင်ပြီး အိမ်ကဘုရားမှာပဲလှူရတယ်ကွယ့်။

၁ လပြည့်တဲ့လပြည့်နေ့ရောက်ရင် ဘုရားဆီကပြန်စွန့်ပြီး သီလရှင်လေးတွေကို လှူလိုက်ကွယ့်။ ပုလင်းဆိုတာန၀င်းကွယ့်၊ လင်ပန်းဆိုတာန၀င်းကွယ့်၊ လပြည့်ဆိုတာန၀င်းကွယ့်၊ ပြည့်ဝသောနိမိတ်ကွယ့်။ ဆန်ဆီဆေးဆားဆိုတာတွေက လူတွေရဲ့မရှိမဖြစ်အဓိကအခြေခံအရာတွေကွယ့်။

အဲဒီကုသိုလ်လေး လစဉ်ပုံမှန်လုပ်ပေး။ ငါ့သားထမင်း၀ရုံမျှမက လိုအပ်နေတဲ့ သတ္တဝါတွေကိုပါကယ်ပံ့နိုင်လာပါလိမ့်မယ်၊ ဝိဇ္ဇာဝပြောအလှူတော်ပေါ့ကွယ်ဟု လိုရင်တိုရှင်းပြော၍ ဘုရား၀တ်ပြုကာပုတီးစိပ်နေပါလေတော့၏။

ကြှနျုပျလညျးထိုအဘွားကြီးမှာကြားသည့်အတိုင်း ဆန်ဆီဆေးဆားပုလင်းလေးများကို သီလရှင်လေးများအားလှူလိုက်၏။ မှတ်ချက်။။ သီလရှင်ကိုလှူရန်အခက်အခဲရှိသော် သင့်တော်သလိုပြန်လှူနိုင်ပါသည်။ အချိန်အတိအကျပြုလုပ်လိုပါသော် လပြည့်နေ့မနက် ၉ နာရီသို့မဟုတ် ၉ နာရီ ၄၅ မိနစ်တွင်လှူနိုင်ပါသည်

မိမိကိုယ်တိုင်လည်းမှတ်မှတ်သားသား ဂရုစိုက်လျက် လပြည့်နေ့တိုင်းထိုဝိဇ္ဇာဝပြောအလှူကလေးကို စဉ်ဆက်မပြတ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အလုပ်များပင်ပမ်းရကျိုးနပ်လာသည့်အပြင် ကံတရားအခွင့်အလမ်းကောင်းများလည်း ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။

ကြက်ဥပြုတ်ကလေးတစ်လုံးကို မနက်တစ်ခြမ်း၊ ညတစ်ခြမ်းခွဲတမ်းချပြီး စားခဲ့ရသောကြှနျုပျသည် ယခုအခါ သူဌေးကြီးမဖြစ်သေးသော်လည်း ယခုစာဖတ်နေသူမိတ်ဆွေများအနေနှင့် ကြှနျုပျထံ ထမင်းလာစားကြမည်ဆိုပါလျှင်မူ ဧည့်၀တ်ကျေပွန်ရန်အပမ်းမကြီးလှကြောင်းပါခင်ဗျား။

Credit ဇင်ယော်နီ

တစ္ခါက ကြၽႏ္ုပ္သည္ စာအုပ္ျဖန္ခ်ိေရးလုပ္သားတစ္ဦးအျဖစ္ပင္ပန္း ဆင္းရဲစြာအသက္ေမြးခဲ့ရဖူးေလ၏။ ထိုအလုပ္မွာတစ္ပတ္လွ်င္ ၆ ရက္အလုပ္ဆင္းရ၏။ တနဂၤေႏြ ၁ ရက္သာနားရ၏။ က်န္ေသာရက္မ်ားတြင္ နံနက္ ၉ နာရီခန္႔မွစ၍ ညေန ၅ နာရီခန္႔အထိတစ္ေနကုန္ ေျပးေျပးလႊားလႊားျဖင့္လုပ္ကိုင္ရေသာအလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေလ၏။

စာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိေရးအလုပ္ဟုဆိုရာ၌ တာ၀န္အဆင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနေလရာ ၾကႇန်ဳပ်၏တာ၀န်မွာအနိမ့္ဆုံးအလုပ္ၾကမ္းကုန္ထမ္းသမားတစ္ဦး၏အဆင့္မ်ိဳးသာလွ်င္ျဖစ္ၿပီး ၀င်ငွေအားဖြင်႕လည်းအနည္းဆုံးျဖစ္ေလေတာ့၏။

ၾကႇန်ဳပ်သည်နံနက္ ၈ နာရီခန္႔တြင္ထမင္းစားေလ့ရွိ၏။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆန္ႏို႔ဆီဘူး ၁ ဘူးခြဲခန္႔ကိုခ်က္ၿပီးထမင္းခ်က္သည့္အထဲတြင္ ၾကက္ဥတစ္လုံး ကိုပါပစ္ထည့္ထားလိုက္ကာ ထမင္းနပ္လွ်င္ၾကက္ဥကိုအခြံခြာၿပီးတစ္၀က္ျခမ္းရေလ၏။ ၿပီးလွ်င္ ထမင္း၌ဆီအနည္းငယ္ဆမ္း၊ ဆားျဖဴး၍နယ္ဖတ္ကာ ၾကက္သြန္နီဥတစ္ဥကိုတဂြၽမ္းဂြၽမ္းကိုက္လ်က္ၾကက္ဥျပဳတ္တစ္ျခမ္းျဖင့္ စားေလေတာ့၏။

ထိုထမင္းသည္ပင္ၾကႇန်ဳပ်အဖို႔ နံနက္စာႏွင့္ေန႔လယ္စာ ခြဲတမ္းအၿပီးျဖစ္ေလေတာ့၏။ထမင္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ ေပါက္ၿပဲေနေသာလြယ္အိတ္စုတ္ကေလးကိုလြယ္ကာ ဖေနာင့္ႏွင့္ေျခမေအာက္တြင္ပါး၍ေပါက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဂ်ပန္ဖိနပ္စုတ္ကေလးကိုစီးလ်က္ အလုပ္သို႔သြားရေလ၏။

ၾကႇန်ဳပ်၏ဖိနပ္ကေလးမွာလည္း ကိုယ္ထည္ကအျပာေရာင္ျဖစ္ေသာ္လည္း သဲႀကိဳးျပတ္ေသာအခါ ရရာသဲႀကိဳးအေရာင္ကိုျပန္တပ္ရေသာေၾကာင့္ သဲႀကိဳးမွာအနီေရာင္ျဖစ္ေနေလ၏။

ထိုစဥ္ကရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးတြင္ဘတ္စ္ကားခမွာ ၁ က်ပ္ျဖစ္၏။ ဘယ္ကေန ဘယ္အထိ ၁ က်ပ္၊ ဘယ္မွတ္တိုင္ေက်ာ္လွ်င္ေနာက္ထပ္ ၁ က်ပ္ ထပ္ေပးရမည္ စသည္ျဖင့္ေပးရေလ၏။

ၾကႇန်ဳပ်၏အလုပ်ရွိေနေသာေနရာမွာ ဘတ္စ္ကား ၁ က်ပ္ဖိုးခရီးေက်ာ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ၂ မွတ္တိုင္ခန္႔သြားရေသး၏။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ၾကႇန်ဳပ်သည်ကားခ ၁ က်ပ္ထပ္ကုန္မည္ကိုစိုးေသာေၾကာင့္ ၁ က်ပ္ဖိုး မွတ္တိုင္ျပည့္သည္ႏွင့္ကားေပၚမွဆင္းကာ ၂ မွတ္တိုင္ခန္႔ကိုလမ္းေလွ်ာက္ရၿမဲျဖစ္ပါေလေတာ့၏။

ၾကႇန်ဳပ်သည် စာအုပ္ျဖန္႔ေသာရက္မ်ားဆိုလွ်င္ ေ႐ႊတိဂုံဘုရားလမ္းမွစ၍ေ႐ႊဘုံသာလမ္း၊ ၂၉ လမ္း၊ လမ္း ၃၀၊ ၃၁ လမ္း၊ ၃၂ လမ္း၊ ၃၃ လမ္း၊ ပန္းဆိုးတန္း စသည္ျဖင့္ထိုစဥ္ကစာအုပ္ဆိုင္မ်ားျဖင့္ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားခဲ့ေသာလမ္းမ်ားတစ္ေလ်ာက္ စာအုပ္မ်ားလိုက္ခ်ေပးရေလ၏။ ထိုစဥ္ကစာအုပ္မ်ားျဖန္႔ရျခင္းမွာယေန႔ေခတ္ကဲ့သို႔ လက္တစ္ဆြဲႏွစ္ဆြဲကေလးမဟုတ္ပါ။

ဘိုင္းနင္းဟုေခၚေသာစာအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ေနရာမွေန၍ စာအုပ္မ်ားကိုေလးဘီးကားမ်ားျဖင့္အလီလီအေခါက္ေခါက္တိုက္ၿပီး ဆိုင္ေပါက္ေစ့လိုက္ခ်ရျခင္းျဖစ္ေလ၏။ ကားရပ္၍အဆင္ေျပေသာတစ္ေနရာတြင္ ကားကိုရပ္ထားၿပီး စာအုပ္မ်ားကိုလူကထမ္းၿပီးလိုက္ခ်ရျခင္းျဖစ္ေလ၏။

စာအုပ္ဆိုင္မ်ားက ၎င္းတို႔ယူထားေသာအုပ္ေရ ၅၀၊ ၁၀၀၊ ၂၀၀ စသျဖင့္ကိုေဘာက္ခ်ာေလးမ်ားျပန္ေပးလိုက္ေလ၏။ မ်ားေသာအားျဖင့္စာအုပ္မ်ားျဖန္႔ရာတြင္ အတင္ဟုေပးထားခဲ့ရသည္ကမ်ားေလ၏။ အျပတ္ဟူေသာျဖန္႔ခ်ိျခင္း မွာမူရွားလွ၏။

နာမည္ႀကီးေသာစာေရးဆရာမ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ားသာ အျပတ္ျဖန္႔ရ၏။ အျပတ္ဆိုသည္မွာ ယူသေလာက္အုပ္ေရကိုလက္ငင္းေငြေခ်လိုက္ရေသာစံနစ္ျဖစ္ၿပီး အတင္ဆိုေသာစံနစ္မွာမူ အထက္ကဆိုခဲ့သည့္ႏွယ္ယူထားေသာအုပ္ေရကိုေဘာက္ခ်ာေလးမ်ားျပန္ေပးလိုက္ေသာစံနစ္ျဖစ္ေလေတာ့၏။

ထိုသို႔စာအုပ္ျဖန္႔ေသာေန႔မ်ားတြင္ ေနပူမိုး႐ြာမေရွာင္ပိုၿပီးပင္ပမ္းႀကီးစြာလုပ္ကိုင္ရေလ၏။ ထိုသို႔ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္တစ္ဝိုက္ဆိုင္မ်ားကိုတစ္ေနကုန္လိုက္ျဖန္႔ရသည့္အျပင္ နယ္ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ပို႔ရန္အတြက္လည္း ဆာလာဖ်င္အိတ္ဟုေခၚေသာအိတ္ မ်ားအတြင္းသို႔ စာအုပ္မ်ားကိုစီထည့္ကာႀကိဳးျဖင့္အပ္ျဖင့္ခ်ဳပ္ၿပီး ကားဂိတ္မ်ား၊ သေဘၤာဆိပ္မ်ားသို႔လိုက္ပို႔ရေသး၏။

ထိုစဥ္ကစာအုပ္ေလာကတြင္ေငြမင္၊ အမည္းပိတ္၊ ေကာ္ကပ္၊ အၿဖဲဟူေသာ ေဝါဟာရမ်ားလည္းအထူးေခတ္စားေလ၏။ စာအုပ္မ်ားမျဖန္႔ခ်ိမီစာေပစိစစ္ေရး ဌာနသို႔တင္ျပရေလရာ ၎ဌာနကဘယ္ကဗ်ာကိုျဖဳတ္ပါ၊ ဘယ္အပိုဒ္ကိုခြင့္မျပဳ၊ ဘယ္ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္လုံးျဖဳတ္ရမည္ စသည္ျဖင့္ၫႊန္ၾကားလာသည့္အတိုင္းပုံႏွိပ္ၿပီးထားေသာစာအုပ္မ်ားတြင္ ေငြေရာင္မင္၊ မင္အမည္းတို႔ျဖင့္တစ္ေမ့တေမာထိုင္ၿပီးပိတ္ရျခင္း၊ စာ႐ြက္မ်ားကိုၿဖဲထုတ္ရျခင္း၊ စာ႐ြက္ႏွစ္႐ြက္ကိုပူး၍ေကာ္ျဖင့္ကပ္ရျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကရေလ၏။

အၿဖဲခံရေသာ၊ ေကာ္ကပ္၍အပိတ္ခံရေသာစာမူႏွင့္ တြဲၿပီးပါသြားေသာစာမူ စိစစ္ေရးကျဖဳတ္ခိုင္းျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း အပိတ္ခံရေသာစာမူႏွင့္ ကံဆိုးၿပီးအတြဲလိုက္ပါသြားေသာစာမူကို ဆိုက္ကားစီးရသည္ဟုလည္း ေခၚခဲ့ၾကေလ၏။

ထိုသို႔ႀကဳံလာလွ်င္ အခ်ိန္အခက္အခဲေၾကာင့္ဘိုင္းနင္းေခၚ စာအုပ္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းမွလုပ္သားမ်ားျဖင့္ပင္မလုံေလာက္ေတာ့ဘဲ ၾကႇန်ဳပ်တို႔လည်းဝိုင္းရ၀န္းရၿမဲျဖစ္ပါေလေတာ့၏။

စာအုပ္ျဖန္႔ၿပီးေနာက္ေန႔မွစ၍ ၾကႇန်ဳပ်ပြဳလုပ်ရေသာအလုပ္မွာ အထက္ကဆိုခဲ့ေသာ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားမွေပးလိုက္သည့္ေဘာက္ခ်ာစာ႐ြက္ကေလးမ်ားကိုအထပ္လိုက္ လြယ္အိတ္ထဲတြင္ထည့္လ်က္ တစ္ဆိုင္၀င္တစ္ဆိုင္ထြက္ေျခတိုမတတ္တစ္ေနကုန္စာအုပ္ဖိုးမ်ား လိုက္ေတာင္းရေသာအလုပ္ျဖစ္ပါေလေတာ့၏။

အင္အားစိုက္ရေသာအလုပ္မဟုတ္ေစကာမူ နံနက္ ၉ နာရီခန္႔မွ ညေနေစာင္းအထိေတာက္ေလွ်ာက္တစ္လမ္း၀င္တစ္လမ္းထြက္ တေတာက္ေတာက္သြားေနရေသာအလုပ္ျဖစ္ပါေလေတာ့၏။

ေတာင္း၍ရလာေသာစာအုပ္ဖိုးမ်ားကို အလုပ္ရွင္ထံစာရင္းႏွင့္တစ္ကြျပန္အပ္ၿပီးမွ အိမ္သို႔ျပန္ရ၏။ ထိုသည္မွာ ေနာက္ထပ္စာအုပ္အသစ္ထြက္သည့္ရက္အထိ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ရျခင္းျဖစ္ေလ၏။

စာအုပ္အသစ္ထြက္ခါနီးတြင္မူ စာအုပ္ဖိုးေငြလိုက္ေတာင္းျခင္းႏွင့္အတူေရာင္း၍မကုန္ေသာစာအုပ္မ်ားကိုပါျပန္သိမ္းရေလ၏။ ဟိုဆိုင္က ၅ အုပ္၊ ဒီဆိုင္က အုပ္ ၂၀ စသည္ျဖင့္ ဆိုင္မ်ားစုလိုက္ေသာအခါ ဆန္တစ္အိတ္ခန္႔ပမာဏစာအုပ္စည္းႀကီးကိုပါ ေတာက္ေလ်ာက္ထမ္းေန၊ သယ္ေနရျခင္းျဖစ္ေလေတာ့၏။

ၾကႇန်ဳပ်သည်ညေနေစာင္းမ်ား၌ ဗိုက္ပူဟုေခၚေသာဘတ္စ္ကားႀကီးမ်ားကိုေျခနင္းခုံေပၚမွတြယ္၍စီးကာ အိမ္သို႔ျပန္ရ၏။ တစ္ေန႔ကုန္ဗိုက္ဆာေနသမွ်မနက္ပိုင္းကခ်န္ထားခဲ့ေသာ ပု႐ြက္ဆိတ္ တက္ေနတတ္သည့္ထမင္းက်န္တစ္၀က္၊ ၾကက္ဥျပဳတ္တစ္ျခမ္းတို႔ျဖင့္ညစာပြဲေတာ္ကိုတည္ရေလ၏။

ၾကႇန်ဳပ်သည်ဇြဲလုံ႔လႀကီးစြာျဖင့္ ေရကုန္ေရခမ္းႀကိဳးစားေနေသာ္လည္း ဘ၀မွာ မေျပာင္ေရာင္လာသည့္အျပင္ပို၍ပို၍ပင္မြဲေမွာင္လာေနခဲ့ေလ၏။

တစ္ေန႔တြင္ၾကႇန်ဳပ်သည် အိမ္မွနာရီ၀က္ခန္႔ေစာၿပီးထြက္လာကာ ဆူးေလဘုရားသို႔တက္သြားၿပီးဘုရားရွိခိုးေလ၏။ ျပန္ဆင္းခါနီးတြင္ အသက္ ၇၀ ႏွစ္နီးပါးခန္႔ရွိၿပီဟုထင္ရေသာေယာဂီအညိဳေရာင္၀တ္ဆင္ထားသည့္ အဘြားႀကီးတစ္ဦးသည္ ၾကႇန်ဳပ်အနီးသို႔ေရာက္လာၿပီး လူေလးေရ အေမ့ကိုတစ္ခု ကူညီပါကြယ္ ဟုေျပာေလရာ ၾကႇန်ဳပ်ကလည်း ဘာမ်ားကူညီရမွာပါလဲခင္ဗ်

ပိုက်ဆံအလႉခံမွာဆိုရင်ေတာ့ ၾကႇန်ေတာ်ကေတာင်ပြန်ပြီးအလႉခံရလိမ်႕မယ်အမေရေ။ ၾကႇန်ေတာ်႕ဟာၾကႇန်ေတာ်ေတာင် ထမင်းကဝခငြၾတာမဟုတ်ဘူးဟုပြန်ေပြာလိုက်မိေလ၏။

အဘြားႀကီးက သြားမရွိေတာ့ေသာပါးမ်ားခြက္၀င္သည္အထိၿပဳံးေလ၏။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ ထမင္းက၀သွားမွာပါကွယ်။ ဒီေန႔မွတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဘုရားေပၚမွာ သီလရွင္ဆရာေလးေတြမေတြ႕မိဘူးျဖစ္ေနတယ္ ေဟာဒါေလးေတြကို သီလရွင္ေလးေတြဆီလႉေပးပါလားကြယ္။ အေမကအခုအဓိ႒ာန္ပုတီးအခ်ိန္နဲ႔စိပ္ရမွာမို႔ပါကြယ္ ဟုေျပာေျပာဆိုဆို တစ္ထြာခန္႔ပုလင္းေလး ၃ လုံးႏွင့္ပ႐ုတ္ဆီ ၁ ပုလင္းကိုလွမ္း၍ေပးေလ၏။ ၾကႇန်ဳပ်လည္းဘုမသိဘမသိျဖင့္ ယူထားလိုက္မိေလ၏။

အဘြားႀကီးသည္ သူ၏လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ပုတီးႀကီးကိုတုန္ခ်ိတုန္ခ်ိလက္အစုံျဖင့္ ထုတ္ယူ ေနရင္းမွ ဒီလိုကြယ္ ဒီေန႔ကလျပည့္ေန႔ေလ။ လူေလးမွတ္ထား။ လျပည့္ေန႔ေရာက္တိုင္း သင့္ေတာ္ရာပုလင္းေလးတစ္လုံးထဲမွာ ဆန္ထည့္၊ အဲသလိုပဲဆီတစ္ပုလင္း၊ ဆားတစ္ပုလင္းလည္းထည့္၊ ၿပီးေတာ့ သင့္ေတာ္ရာေဆးတစ္ပုလင္းနဲ႔အတူ အဲဒီပုလင္း ၄ လုံးကိုလင္ပန္းေလးတစ္ခ်ပ္မွာတင္ၿပီး အိမ္ကဘုရားမွာပဲလႉရတယ္ကြယ့္။

၁ လျပည့္တဲ့လျပည့္ေန႔ေရာက္ရင္ ဘုရားဆီကျပန္စြန္႔ၿပီး သီလရွင္ေလးေတြကို လႉလိုက္ကြယ့္။ ပုလင္းဆိုတာန၀င္းကြယ့္၊ လင္ပန္းဆိုတာန၀င္းကြယ့္၊ လျပည့္ဆိုတာန၀င္းကြယ့္၊ ျပည့္ဝေသာနိမိတ္ကြယ့္။ ဆန္ဆီေဆးဆားဆိုတာေတြက လူေတြရဲ႕မရွိမျဖစ္အဓိကအေျခခံအရာေတြကြယ့္။

အဲဒီကုသိုလ္ေလး လစဥ္ပုံမွန္လုပ္ေပး။ ငါ့သားထမင္း၀႐ုံမွ်မက လိုအပ္ေနတဲ့ သတၱဝါေတြကိုပါကယ္ပံ့ႏိုင္လာပါလိမ့္မယ္၊ ဝိဇၨာဝေျပာအလႉေတာ္ေပါ့ကြယ္ဟု လိုရင္တိုရွင္းေျပာ၍ ဘုရား၀တ္ျပဳကာပုတီးစိပ္ေနပါေလေတာ့၏။

ၾကႇန်ဳပ်လည်းထိုအဘြားႀကီးမွာၾကားသည့္အတိုင္း ဆန္ဆီေဆးဆားပုလင္းေလးမ်ားကို သီလရွင္ေလးမ်ားအားလႉလိုက္၏။ မွတ္ခ်က္။။ သီလရွင္ကိုလႉရန္အခက္အခဲရွိေသာ္ သင့္ေတာ္သလိုျပန္လႉႏိုင္ပါသည္။ အခ်ိန္အတိအက်ျပဳလုပ္လိုပါေသာ္ လျပည့္ေန႔မနက္ ၉ နာရီသို႔မဟုတ္ ၉ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္လႉႏိုင္ပါသည္

မိမိကိုယ္တိုင္လည္းမွတ္မွတ္သားသား ဂ႐ုစိုက္လ်က္ လျပည့္ေန႔တိုင္းထိုဝိဇၨာဝေျပာအလႉကေလးကို စဥ္ဆက္မျပတ္ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ျဖစ္ရာ အလုပ္မ်ားပင္ပမ္းရက်ိဳးနပ္လာသည့္အျပင္ ကံတရားအခြင့္အလမ္းေကာင္းမ်ားလည္း ဆင့္ကာ ဆင့္ကာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။

ၾကက္ဥျပဳတ္ကေလးတစ္လုံးကို မနက္တစ္ျခမ္း၊ ညတစ္ျခမ္းခြဲတမ္းခ်ၿပီး စားခဲ့ရေသာၾကႇန်ဳပ်သည္ ယခုအခါ သူေဌးႀကီးမျဖစ္ေသးေသာ္လည္း ယခုစာဖတ္ေနသူမိတ္ေဆြမ်ားအေနႏွင့္ ၾကႇန်ဳပ်ထံ ထမင္းလာစားၾကမည္ဆိုပါလွ်င္မူ ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္ရန္အပမ္းမႀကီးလွေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

crd ဇင္ေယာ္နီ

Leave a Comment