ဘာသာရေးအကြောင်းပြပြီး အလှူခံနေတာတွေနှင့်ပတ်သတ်၍ ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ မိန့်ကြားချက်

ဘုန်းကြီး တလောကစင်္ကာပူက အဘိဓမ္မာသင်တန်းပို့ချဖို့ပင့်လို့ သွားတယ်ဒါကို အလှူခံကြတယ်“ဘုန်းကြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ ဆေးကုဖို့”လို့ပြောပြီးအလှူခံကြတာ သိပ်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်တစ်ခါ ဒကာတစ်ယောက်ကလည်း လျှောက်ပြန်တယ်..“ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆောက်ဖို့လိုရင်”“အလှူခံဖြတ်ပိုင်းရိုက်ပေးပါ”“အလှူခံပေးပါ့မယ်”တဲ့..

ဒါတွေက တော်တော်မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေပဲ..ဘုန်းကြီး ငယ်ငယ်တုန်းကရဟန်း ဒါယကာတွေက “လိုတာပြောပါ”ဆိုပြီးပြောလွန်းလို့ (၂)ခါလောက်ပဲ တောင်းဖူးတယ်..နောက်တစ်ခုတရားပွဲတွေမှာ အလှူခံဖလားတွေ ချထားတယ်..တရားလာနာတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာဒါကိုမြင်ပြီး သူ မလှူနိုင်တဲ့အခါသူ့ စိတ်ထဲ စနိုးစနောင့်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုရင်ဒါဟာ မကောင်းတော့ဘူး..

ပိုက်ဆံပေးပြီးမှ တရားနာရတယ်ဆိုရင်ဘုန်းကြီးတို့က တရားကို ရောင်းနေသလိုဖြစ်နေမယ်..ရောင်းရအောင်ကလည်း ကိုယ့်တရားမဟုတ်ဘူး..ဘုရား တရားတော်တွေ..တချို့နေရာတွေမှာဆိုလမ်းကိုပိတ်ပြီးတော့တောင် အလှူခံတာတွေ့ရတယ်..သဒ္ဓါရှိတဲ့သူက လာ လှူတာမျိုးမဟုတ်ဘဲကြိုနေစောင့်နေပြောဆို အလှူခံနေရင်ဒါတောင်းနေတာနဲ့ အတူတူပဲ..

ဒါကို လက်ခံရင်ဘုန်းကြီးတို့ သူတောင်းစားဖြစ်သွားမယ်..ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးတို့ တရားပွဲတွေမှာစာအုပ်တို့ အခွေတို့ အရောင်းမခံဘူး..ဘုန်းကြီးက ရောင်းတယ် ရောင်းခိုင်းတယ်ထင်မှာကိုသိပ်စိုးရိမ်တယ်..ဘုန်းကြီးတို့ ဆရာသမားမထေရ်ကြီး တစ်ပါးဆိုသူ့ ဒါယကာတွေက “ဘာလိုလဲဘုရား”လို့မေးတော့“သဒ္ဓါရှိသလောက်ကြည့်လှူ”“ဘာလိုလဲ နောက်မမေးနဲ့”လို့ ပြောတာ တွေ့ဖူးတယ်..

တမင်ကြီး အလှူပေးချင်အောင် ပြောနေစရာမလိုဘူး..သဒ္ဓါရှိတဲ့ သူက လိုက်ရှာပြီးတောင်လှူတယ်..တရားကို ဟောတဲ့နေရာမှာလည်းဘုန်းကြီးတို့ ဘုရားညွှန်ကြားချက်အတိုင်းဒေသနာစဉ် အတိုင်းဟောတယ်..အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံတဲ့ တရားပဲ ဟောတယ်..တရားနာသူတွေအပေါ်မေတ္တာနဲ့ ဟောတယ်..

မသိကြသေးတာ သိကြပါစေ ဆိုတဲ့ စေတနာနဲ့ ဟောတယ်..ကိုယ့်ဂုဏ်ကိုမြှောက် သူများကိုနှိမ်တဲ့ တရားမျိုး မဟောဘူး မြတ်စွာဘုရားက တပည့် သံဃာတွေကိုလည်းဒီလို တရားတွေဟောဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာပါ..ဒါကို လိုက်နာဖို့အရေးကြီးပါတယ်။:(ပါချုပ်ဆရာတော်ကြီး)

Zawgyi

ဘုန္းႀကီး တေလာကစကၤာပူက အဘိဓမၼာသင္တန္းပို႔ခ်ဖို႔ပင့္လို႔ သြားတယ္ဒါကို အလႉခံၾကတယ္“ဘုန္းႀကီး က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ေဆးကုဖို႔”လို႔ေျပာၿပီးအလႉခံၾကတာ သိပ္ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတယ္တစ္ခါ ဒကာတစ္ေယာက္ကလည္း ေလွ်ာက္ျပန္တယ္..“ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေဆာက္ဖို႔လိုရင္”“အလႉခံျဖတ္ပိုင္း႐ိုက္ေပးပါ”“အလႉခံေပးပါ့မယ္”တဲ့..

ဒါေတြက ေတာ္ေတာ္မေကာင္းတဲ့ ကိစၥေတြပဲ..ဘုန္းႀကီး ငယ္ငယ္တုန္းကရဟန္း ဒါယကာေတြက “လိုတာေျပာပါ”ဆိုၿပီးေျပာလြန္းလို႔ (၂)ခါေလာက္ပဲ ေတာင္းဖူးတယ္..ေနာက္တစ္ခုတရားပြဲေတြမွာ အလႉခံဖလားေတြ ခ်ထားတယ္..တရားလာနာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာဒါကိုျမင္ၿပီး သူ မလႉႏိုင္တဲ့အခါသူ႔ စိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ဒါဟာ မေကာင္းေတာ့ဘူး..

ပိုက္ဆံေပးၿပီးမွ တရားနာရတယ္ဆိုရင္ဘုန္းႀကီးတို႔က တရားကို ေရာင္းေနသလိုျဖစ္ေနမယ္..ေရာင္းရေအာင္ကလည္း ကိုယ့္တရားမဟုတ္ဘူး..ဘုရား တရားေတာ္ေတြ..တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာဆိုလမ္းကိုပိတ္ၿပီးေတာ့ေတာင္ အလႉခံတာေတြ႕ရတယ္..သဒၶါရွိတဲ့သူက လာ လႉတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲႀကိဳေနေစာင့္ေနေျပာဆို အလႉခံေနရင္ဒါေတာင္းေနတာနဲ႔ အတူတူပဲ..

ဒါကို လက္ခံရင္ဘုန္းႀကီးတို႔ သူေတာင္းစားျဖစ္သြားမယ္..ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတို႔ တရားပြဲေတြမွာစာအုပ္တို႔ အေခြတို႔ အေရာင္းမခံဘူး..ဘုန္းႀကီးက ေရာင္းတယ္ ေရာင္းခိုင္းတယ္ထင္မွာကိုသိပ္စိုးရိမ္တယ္..ဘုန္းႀကီးတို႔ ဆရာသမားမေထရ္ႀကီး တစ္ပါးဆိုသူ႔ ဒါယကာေတြက “ဘာလိုလဲဘုရား”လို႔ေမးေတာ့“သဒၶါရွိသေလာက္ၾကည့္လႉ”“ဘာလိုလဲ ေနာက္မေမးနဲ႔”လို႔ ေျပာတာ ေတြ႕ဖူးတယ္..

တမင္ႀကီး အလႉေပးခ်င္ေအာင္ ေျပာေနစရာမလိုဘူး..သဒၶါရွိတဲ့ သူက လိုက္ရွာၿပီးေတာင္လႉတယ္..တရားကို ေဟာတဲ့ေနရာမွာလည္းဘုန္းႀကီးတို႔ ဘုရားၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္းေဒသနာစဥ္ အတိုင္းေဟာတယ္..အေၾကာင္းျပခ်က္ခိုင္လုံတဲ့ တရားပဲ ေဟာတယ္..တရားနာသူေတြအေပၚေမတၱာနဲ႔ ေဟာတယ္..

မသိၾကေသးတာ သိၾကပါေစ ဆိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေဟာတယ္..ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုေျမႇာက္ သူမ်ားကိုႏွိမ္တဲ့ တရားမ်ိဳး မေဟာဘူး ျမတ္စြာဘုရားက တပည့္ သံဃာေတြကိုလည္းဒီလို တရားေတြေဟာဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တာပါ..ဒါကို လိုက္နာဖို႔အေရးႀကီးပါတယ္။:(ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး)

ဂဠုန်ဦးစော ခိုးယူခဲ့တဲ့ အလောင်းမင်းတရား ကိုးကွယ်သည့် သင်္ကန်းနက်ဘုရား

ဂဠုန်ဦးစောကား ဘုရင်စိတ် ပြင်းပြသူ ဖြစ်သည်။ အလောင်းမင်းတရား ဦးအောင်ဇေယျ စသော ကုန်းဘောင်ဆက် မင်းများ အစဉ်အဆက် “အောင်မြေ” ဟု သတ်မှတ် ထားသော နေရာတစ်ခု ရွှေဘိုမြို့အဝင် တောင်ဘက်၌ ရှိသည်။ထိုအောင်မြေ၌ ဦးစော အောင်မြေနင်းခဲ့၏။ အောင်မြေ နေရာကိုလည်း အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆောက် ကာ သမိုင်းဝင် ဋ္ဌာနတစ်ခု အဖြစ် ထင်ရှားစေခဲ့သည်ဟု မှတ်သားရသည်။ (ယခု ဝေဘူဆရာတော်ကြီး၏ အောင်မြေ ရိပ်သာ အတွင်း၌ ရှိ၏။)

သူ အင်းစိန် ထောင်ကြီးအတွင်း၌ နေရစဉ် သူ့ကို စောင့် ကြပ်ရသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးအား သူကိုယ်တိုင် အောက်ပါ အတိုင်း သူ့အမှားသူ ဝန်ခံပြောဆိုသွားခဲ့ဖူး၏။“ကျုပ်ဟာ နန်းရင်းဝန်ကြီးဘဝနဲ့ ရွှေဘိုနယ်ကို ရောက်ခဲ့ တယ်။အဲဒီအချိန်က ရွှေဘိုနယ်မှာ အတော် ထင်ရှား ကျော်ကြားနေတဲ့ အလောင်းမင်းတရားကြီး ဦးအောင်ဇေယျ ကိုးကွယ်တဲ့ သင်္ကန်းနက်ဘုရား၊ မတ်ရပ် ဆင်းတုတော်ဟာ အတော် တန်ခိုးကြီးတယ်။ ဆုတောင်းပြည့်တယ်။ လိုတ ရတယ်။ ရန်အပေါင်းကို အောင်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့်

အဲဒီ ဘုရားကို မရ ရတဲ့ နည်းနဲ့ ကျုပ်ယူခဲ့ မိတယ်။”“ဒါပေမယ့် ကိုးကွယ်လိုလို့ ကြည်ညိုသဒ္ဓါနဲ့ ပင့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် အကျိုးအတွက် ကြည့်ပြီး ယူခဲ့တာဘဲ။ ဒီတော့ ဆင်းတုတော်ကို သာမန်မျှသာ ကိုးကွယ်မှု အဆင့်တွင် မဟုတ်ပဲ ကျုပ်ရဲ့ “အဆောင်” သဘောမျိုး ထားခဲ့မိတယ်။ အဲဒါ ကျုပ်ရဲ့ မဟာအမှားကြီးပဲ။ နောက်မှ သိရတာက ဒီ ဆင်းတုတော်ကြီးဟာ တန်ခိုးကြီး သလောက် အလွန်ခိုက်တယ် ဆိုတာ သိရတော့ နောက်ကျ သွားပြီ။”

“အဲဒီ အချိန်က ကျုပ်ဟာ အင်္ဂလိပ် အကျဉ်းသား ဖြစ်လို ဖြစ်ရ၊ သေနတ်ပစ် ခံလို ခံရနဲ့ နောက်ဆုံး အခုအခြေထိ ဖြစ်ခဲ့တာပါဘဲ။ နောက် ကျုပ် ဒီထဲရောက်မှ အဲဒီ ဆင်းတုတော်ကြီးကို ရွှေတိဂုံ စေတီတော် စနေထောင့်မှာ ကျောင်းဆောင်တစ်ခုနဲ့ လှူဒါန်း လိုက်ရတယ်။” (၁၅.၇.၁၉၇၁ နေ့ထုတ် အိုးဝေဂျာနယ်မှ။ ယခု ထိုရုပ်ပွား ထိုနေရာ၌ မတွေ့ရပါ။)(ဓမ္မာစရိယ ဦးဋ္ဌေးလှိုင်၏ ဓမ္မဒူတမှ ကောက်နှုတ်ချက်)

Zawgyi

ဂဠဳန္ဦးေစာကား ဘုရင္စိတ္ ျပင္းျပသူ ျဖစ္သည္။ အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ် စေသာ ကုန္းေဘာင္ဆက္ မင္းမ်ား အစဥ္အဆက္ “ေအာင္ေျမ” ဟု သတ္မွတ္ ထားေသာ ေနရာတစ္ခု ေ႐ႊဘိုၿမိဳ႕အဝင္ ေတာင္ဘက္၌ ရွိသည္။ထိုေအာင္ေျမ၌ ဦးေစာ ေအာင္ေျမနင္းခဲ့၏။ ေအာင္ေျမ ေနရာကိုလည္း အေဆာက္အအုံ တစ္ခုေဆာက္ ကာ သမိုင္းဝင္ ႒ာနတစ္ခု အျဖစ္ ထင္ရွားေစခဲ့သည္ဟု မွတ္သားရသည္။ (ယခု ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေအာင္ေျမ ရိပ္သာ အတြင္း၌ ရွိ၏။)

သူ အင္းစိန္ ေထာင္ႀကီးအတြင္း၌ ေနရစဥ္ သူ႔ကို ေစာင့္ ၾကပ္ရေသာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးအား သူကိုယ္တိုင္ ေအာက္ပါ အတိုင္း သူ႔အမွားသူ ဝန္ခံေျပာဆိုသြားခဲ့ဖူး၏။“က်ဳပ္ဟာ နန္းရင္းဝန္ႀကီးဘဝနဲ႔ ေ႐ႊဘိုနယ္ကို ေရာက္ခဲ့ တယ္။အဲဒီအခ်ိန္က ေ႐ႊဘိုနယ္မွာ အေတာ္ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ဦးေအာင္ေဇယ် ကိုးကြယ္တဲ့ သကၤန္းနက္ဘုရား၊ မတ္ရပ္ ဆင္းတုေတာ္ဟာ အေတာ္ တန္ခိုးႀကီးတယ္။ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္။ လိုတ ရတယ္။ ရန္အေပါင္းကို ေအာင္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေၾကာင့္

အဲဒီ ဘုရားကို မရ ရတဲ့ နည္းနဲ႔ က်ဳပ္ယူခဲ့ မိတယ္။”“ဒါေပမယ့္ ကိုးကြယ္လိုလို႔ ၾကည္ညိဳသဒၶါနဲ႔ ပင့္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္ အက်ိဳးအတြက္ ၾကည့္ၿပီး ယူခဲ့တာဘဲ။ ဒီေတာ့ ဆင္းတုေတာ္ကို သာမန္မွ်သာ ကိုးကြယ္မႈ အဆင့္တြင္ မဟုတ္ပဲ က်ဳပ္ရဲ႕ “အေဆာင္” သေဘာမ်ိဳး ထားခဲ့မိတယ္။ အဲဒါ က်ဳပ္ရဲ႕ မဟာအမွားႀကီးပဲ။ ေနာက္မွ သိရတာက ဒီ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးဟာ တန္ခိုးႀကီး သေလာက္ အလြန္ခိုက္တယ္ ဆိုတာ သိရေတာ့ ေနာက္က် သြားၿပီ။”

“အဲဒီ အခ်ိန္က က်ဳပ္ဟာ အဂၤလိပ္ အက်ဥ္းသား ျဖစ္လို ျဖစ္ရ၊ ေသနတ္ပစ္ ခံလို ခံရနဲ႔ ေနာက္ဆုံး အခုအေျခထိ ျဖစ္ခဲ့တာပါဘဲ။ ေနာက္ က်ဳပ္ ဒီထဲေရာက္မွ အဲဒီ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးကို ေ႐ႊတိဂုံ ေစတီေတာ္ စေနေထာင့္မွာ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုနဲ႔ လႉဒါန္း လိုက္ရတယ္။” (၁၅.၇.၁၉၇၁ ေန႔ထုတ္ အိုးေဝဂ်ာနယ္မွ။ ယခု ထို႐ုပ္ပြား ထိုေနရာ၌ မေတြ႕ရပါ။)(ဓမၼာစရိယ ဦးေ႒းလႈိင္၏ ဓမၼဒူတမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)

ဆင်၊ ဆင်ထိန်း၊ ဘုရင်၊ ဘုန်းကြီး အဲဒီသူတွေ ငရဲကျတော့မယ်ဆိုပါတော့ ဘယ်သူက ငရဲအိုးထဲမှာ အောက်ဆုံးကနေ အပြင်းဆုံးအပူဒဏ်ကို ခံရမယ်ထင်သလဲ”

ဟိုးရှေးရှေးက မင်းဆရာတော်တစ်ပါးဟာ အလွန်သိက္ခာ ပညာကြီးမားစွာနဲ့ နေထိုင်တော်မူတယ်။ သူနေတဲ့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာလည်းအမြတ်တနိုးနဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဗောဓိပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိတယ်။တစ်နေ့တော့ ဆရာတော်ကြီးက ဗေဓိပင်အောက်မှာ တံမြက်စည်းလှည်းနေတုန်း ဘုရင်က ဆင်နဲ့ ကြွလာပြီး ဆရာတော်ကြီးကို ဝင်ဖူးတယ်။ဆရာတော်ကြီးက ဗောဓိပင်နဲ့ အနီးမဝေးက ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာထိုင်ပြီး ဘုရင်ကြီးနဲ့ စကားပြောဆိုနေပါတယ်။အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရင်စီးလာတဲ့ ဆင်က ဗောဓိပင်က ညောင်ရွက်ကို နှာမောင်းနဲ့ လှမ်းဆွဲဖို့ လုပ်တယ်။ ဆင်က ဆင်လိမ္မာပါ။“ငါညောင်ရွက်ကို လှမ်းဆွဲလို့ သင့်ပါ့မလားပေါ့” ဒါပေမဲ့ ဆင်က ဘယ်လို စဉ်းစားပြန်သလဲဆိုတော့ ငါညောင်ရွက်ကို လှမ်းဆွဲတာ မသင့်ဘူးဆိုရင်

ငါ့ဆင်ထိန်းက တားမြစ်မှာပေါ့။ နှာမောင်းနဲ့ စမ်းကြည့်မယ်ဆိုပြီး ညောင်ရွက်တွေကို ထိလိုက်တယ်။ဆင်ထိန်းကလည်း စဉ်းစားတယ်။ ဘုရင့်ဆင်ကတော့ မဟုတ်တာ လုပ်နေပြီ။ ငါငေါက်လိုက်ရင် ဘုရင် ကြိုက်ပါ့မလားပေါ့။အေးလေ ဘုရင်ကြီးကရှေ့မှာ မြင်နေရတာပဲ။ အတော်ဘူးဆိုရင် ဘုရင်ကပြောမှာပေါ့လို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ရှင်ဘုရင်ကလည်း ဆင်က ညောင်ရွက်ကို လှမ်းယူနေတာ မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မပြောဘူး။ ဘုရင်က ဘယ်လို တွေးသလဲဆိုတော့ညောင်ပင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဆရာတော်ပဲ။ မစားအပ်ဘူးဆိုရင် ဆရာတော် တားမှာပေါ့လို့ တွေးတယ်။ဆရာတော်ကလည်း ဆင်က နှာမောင်းနဲ့ လှမ်းဆွဲနေတာမြင်တယ်။ ဗောဓိပင်ဆိုတာ ဘုရားကိုယ်စားစိုက် ထားတာ။

မဖျက်ဆီးကောင်းဘူး။ ဖျက်ဆီးရင် အဝီစိငရဲကျတတ်တယ်ဆိုတာသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရင့်ဆင် ဖြစ်နေတော့ မတားဘူး။ မပြောဘူး။နောက်ဆုံးတော့ ဆင်က စားလို့ရတယ်ထင်ပြီးတော့ ညောင်ပင်ကအရွက်တွေကို ခူးစားရော။“ကဲ … ဒကာကြီး … ဆင်၊ ဆင်ထိန်း၊ ဘုရင်၊ဘုန်းကြီး အဲဒီသူတွေ ငရဲကျတော့မယ်ဆိုပါတော့ ဘယ်သူကငရဲအိုးထဲမှာ အောက်ဆုံးကနေ အပြင်းဆုံးအပူဒဏ်ကို ခံရမယ်ထင်သလဲ”“ဆင်ကစားတာဆိုတော့ ဆင်ပေါ့ဘုရား”“မဟုတ်ဘူးဒကာကြီး … ငရဲအိုးထဲကို အဲဒီလေးဦးကျတဲ့အခါ … အောက်ဆုံးက ဘုန်းကြီး ဒယ်အိုးဖင်မှာ ကပ်နေတာ ဘုန်းကြီးပါဒကာ။ဘုန်းကြီးအထက်မှာ ဘုရင်၊ ဘုရင်အထက်မှာ ဆင်ထိန်း၊ ဆင်ထိန်းအထက်ကမှ ဆင်ရှိနေပါတယ်။

အောက်ဆုံးက ဘုန်းကြီးက အပူအပြင်းဆုံး ခံရပါတယ်”“ဘာကြောင့်လဲဘုရား … တပည့်တော် မရှင်းလို့ပါ”“ဒကာကြီး … ဦးဇင်းပြောချင်တာက တာဝန်အရှိဆုံးသူက ပြောသင့်ပြောထိုက်တာကို မပြောရင် အမှားတွေက ဆင့်ကဲ ဆင့်ကဲ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ။ဆင်က နှာမောင်းနဲ့ လှမ်းနေကတည်းက ဘုရင်ကို တစ်ခွန်းတည်းပြော လိုက်ရင် ပြီးနိုင်ပါလျက် … ဘုရင်ဆိုပြီးဆင်ခြင်အားနာနေတော့ ဒုက္ခအားလုံးရောက်ကုန်တော့တာပေါ့။ မှန်မှန် ကန်ကန် လမ်းပြပေးရမယ့်သူတွေကမပြောဘဲ နှုတ်ပိတ်နေရင် လောကကြီးမှာ ကိုယ်ကျိုးနည်းပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ်တိုင်တစ်ဦးတည်း ကိုယ်ကျိုးနည်းတာ ကိစ္စမရှိဘူး …အဖော်အပေါင်းတွေ တစ်သီကြီး ခေါ်သွားမိမှာကို ဆင်ခြင်သင့်တာပေါ့ … ဒကာကြီး … ” ဦးဇင်းကျောင်းပေါ်တက်တော့မယ်။စာအုပ်လာပေးတာ … ကျေးဇူး တင်တယ်”“သာဓု … သာဓု … သာဓုပါဘုရား”

Zawgyi

ဟိုးေရွးေရွးက မင္းဆရာေတာ္တစ္ပါးဟာ အလြန္သိကၡာ ပညာႀကီးမားစြာနဲ႔ ေနထိုင္ေတာ္မူတယ္။ သူေနတဲ့ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာလည္းအျမတ္တႏိုးနဲ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ ေဗာဓိပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိတယ္။တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေဗဓိပင္ေအာက္မွာ တံျမက္စည္းလွည္းေနတုန္း ဘုရင္က ဆင္နဲ႔ ႂကြလာၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီးကို ဝင္ဖူးတယ္။ဆရာေတာ္ႀကီးက ေဗာဓိပင္နဲ႔ အနီးမေဝးက ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ စကားေျပာဆိုေနပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရင္စီးလာတဲ့ ဆင္က ေဗာဓိပင္က ေညာင္႐ြက္ကို ႏွာေမာင္းနဲ႔ လွမ္းဆြဲဖို႔ လုပ္တယ္။ ဆင္က ဆင္လိမၼာပါ။“ငါေညာင္႐ြက္ကို လွမ္းဆြဲလို႔ သင့္ပါ့မလားေပါ့” ဒါေပမဲ့ ဆင္က ဘယ္လို စဥ္းစားျပန္သလဲဆိုေတာ့ ငါေညာင္႐ြက္ကို လွမ္းဆြဲတာ မသင့္ဘူးဆိုရင္

ငါ့ဆင္ထိန္းက တားျမစ္မွာေပါ့။ ႏွာေမာင္းနဲ႔ စမ္းၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ေညာင္႐ြက္ေတြကို ထိလိုက္တယ္။ဆင္ထိန္းကလည္း စဥ္းစားတယ္။ ဘုရင့္ဆင္ကေတာ့ မဟုတ္တာ လုပ္ေနၿပီ။ ငါေငါက္လိုက္ရင္ ဘုရင္ ႀကိဳက္ပါ့မလားေပါ့။ေအးေလ ဘုရင္ႀကီးကေရွ႕မွာ ျမင္ေနရတာပဲ။ အေတာ္ဘူးဆိုရင္ ဘုရင္ကေျပာမွာေပါ့လို႔ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ရွင္ဘုရင္ကလည္း ဆင္က ေညာင္႐ြက္ကို လွမ္းယူေနတာ ျမင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ မေျပာဘူး။ ဘုရင္က ဘယ္လို ေတြးသလဲဆိုေတာ့ေညာင္ပင္ရဲ႕ ပိုင္ရွင္က ဆရာေတာ္ပဲ။ မစားအပ္ဘူးဆိုရင္ ဆရာေတာ္ တားမွာေပါ့လို႔ ေတြးတယ္။ဆရာေတာ္ကလည္း ဆင္က ႏွာေမာင္းနဲ႔ လွမ္းဆြဲေနတာျမင္တယ္။ ေဗာဓိပင္ဆိုတာ ဘုရားကိုယ္စားစိုက္ ထားတာ။

မဖ်က္ဆီးေကာင္းဘူး။ ဖ်က္ဆီးရင္ အဝီစိငရဲက်တတ္တယ္ဆိုတာသိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုရင့္ဆင္ ျဖစ္ေနေတာ့ မတားဘူး။ မေျပာဘူး။ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆင္က စားလို႔ရတယ္ထင္ၿပီးေတာ့ ေညာင္ပင္ကအ႐ြက္ေတြကို ခူးစားေရာ။“ကဲ … ဒကာႀကီး … ဆင္၊ ဆင္ထိန္း၊ ဘုရင္၊ဘုန္းႀကီး အဲဒီသူေတြ ငရဲက်ေတာ့မယ္ဆိုပါေတာ့ ဘယ္သူကငရဲအိုးထဲမွာ ေအာက္ဆုံးကေန အျပင္းဆုံးအပူဒဏ္ကို ခံရမယ္ထင္သလဲ”“ဆင္ကစားတာဆိုေတာ့ ဆင္ေပါ့ဘုရား”“မဟုတ္ဘူးဒကာႀကီး … ငရဲအိုးထဲကို အဲဒီေလးဦးက်တဲ့အခါ … ေအာက္ဆုံးက ဘုန္းႀကီး ဒယ္အိုးဖင္မွာ ကပ္ေနတာ ဘုန္းႀကီးပါဒကာ။ဘုန္းႀကီးအထက္မွာ ဘုရင္၊ ဘုရင္အထက္မွာ ဆင္ထိန္း၊ ဆင္ထိန္းအထက္ကမွ ဆင္ရွိေနပါတယ္။

ေအာက္ဆုံးက ဘုန္းႀကီးက အပူအျပင္းဆုံး ခံရပါတယ္”“ဘာေၾကာင့္လဲဘုရား … တပည့္ေတာ္ မရွင္းလို႔ပါ”“ဒကာႀကီး … ဦးဇင္းေျပာခ်င္တာက တာဝန္အရွိဆုံးသူက ေျပာသင့္ေျပာထိုက္တာကို မေျပာရင္ အမွားေတြက ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ဆင္က ႏွာေမာင္းနဲ႔ လွမ္းေနကတည္းက ဘုရင္ကို တစ္ခြန္းတည္းေျပာ လိုက္ရင္ ၿပီးႏိုင္ပါလ်က္ … ဘုရင္ဆိုၿပီးဆင္ျခင္အားနာေနေတာ့ ဒုကၡအားလုံးေရာက္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ မွန္မွန္ ကန္ကန္ လမ္းျပေပးရမယ့္သူေတြကမေျပာဘဲ ႏႈတ္ပိတ္ေနရင္ ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္က်ိဳးနည္းပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္တိုင္တစ္ဦးတည္း ကိုယ္က်ိဳးနည္းတာ ကိစၥမရွိဘူး …အေဖာ္အေပါင္းေတြ တစ္သီႀကီး ေခၚသြားမိမွာကို ဆင္ျခင္သင့္တာေပါ့ … ဒကာႀကီး … ” ဦးဇင္းေက်ာင္းေပၚတက္ေတာ့မယ္။စာအုပ္လာေပးတာ … ေက်းဇူး တင္တယ္”“သာဓု … သာဓု … သာဓုပါဘုရား”

မြန်မာနိုင်ငံတွင် တစ်ဆူတည်းသာရှိသည့် သမိုင်း ဝင် “လေးဆူဓာတ်တော် ကိုယ်တော် ပျောက်ဘုရား

မြန်မာနိုင်ငံတွင် တစ်ဆူတည်းသာရှိသည့် သမိုင်းဝင် “လေးဆူဓာတ်တော် ကိုယ်တော် ပျောက်ဘုရား” နှင့် ဂေါတမဘုရား၏ “လက်တော်ရာ” မြတ်ကိုစစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး မုံရွာခရိုင် ချောင်းဦးမြို့နယ် ချောင်းဦး- အမြင့်သွားကားလမ်း၏ လက်ဝဲဘက် ချောင်းဦးမြို့နှင့် ငါးမိုင်အကွာ မုံရွာမြို့နှင့် ၁၅ မိုင်အကွာ တောကျောင်းလေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် တည်ရှိသည်။မြန်မာနိုင်ငံဒေသအနှံ့ခြေတော်ရာထုလုပ်ကိုးကွယ်မှု အလွန်များပြားစွာ ဖူးတွေ့ရသော်လည်း လက်တော်ရာဘုရားကိုမူ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ချောင်းဦးမြို့နယ်တွင်သာ ဖူးတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။လက်တော်ရာဘုရားသမိုင်းအရ ကကုသန်ဘုရားရှင်၏ ညှပ်ရိုးတော်၊ ကောဏဂုံဘုရားရှင်၏ ရင်အုပ်တော်၊ကဿပဘုရားရှင်၏နဖူးတော်နှင့် လည်ချောင်းတော်တို့ ဌာပနာထားရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။

“ဂေါတမဘုရား သက်တော်ထင်ရှားရှိတုန်းက ဒေသစာရီကြွစဉ် တန့်ကြည့်တောင်မှာ ရပ်တော်မူပြီး သာသနာတော်ထွန်းကားပြန့်ပွားမယ့်မြောက်စူးစူးကို လက်ညိုးညွှန်ပြီး ရှေးနောင်တော်ဘုရားသုံးဆူရဲ့ သရီရဓာတ်တွေ ကိန်းအောင်းဖူးမြော်ဖို့ ဆန္ဒပြုတဲ့အခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ အလောင်းတော်ဓနုသီဟမင်းကြီးတည်ထားတဲ့ ကိုယ်တော်ပျောက်စေတီတည်တဲ့ နေရာအရောက်မှာသိကြား မင်းကဘုရားရှင်ရဲ့ ဆန္ဒပြည့်စေဖို့ မြေနှစ်လွှာခွဲပြီး ဖန်ဆင်းစေ ရာမှာ နောင်တော်ဘုရားသုံးဆူတို့ရဲ့ သရီရဓာတ်တော်တွေကို ဖူးတွေ့ရပြီး လက်ယာရစ် ခုနစ်ပတ်လှည့်ပြီး ဖူးမြော်ခဲ့တယ်လို့ သမိုင်းမှာတွေ့ရပါတယ်။

အဲဒီနောက် မန္တလာဂီရိတောင်ကို ကြွမယ်အလုပ်မှာ ကိုးသောင်းလောက်ရှိတဲ့ ဘီလူး တွေထဲက ငါးသောင်းလောက်ရှိတဲ့ ဘီလူးတွေထွက်ပြေးကြလို့ ကျန်တဲ့ဘီလူး လေးသောင်းက ဘုရားကို လာဦးခိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒါကို အရှင်အာနန္ဒာကမေးရာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က တလင်းသာယာ အင်္ဂါခုနစ်ပါးနဲ့ပြည့်စုံတဲ့မြေနေရာကို လက်ယာလက်တော်နဲ့သုံးသပ်ရာက လက်တော်ရာဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာလို့ သမိုင်းမှာပြဆိုထားပါတယ်” ဟု လက်တော်ရာဘုရား ဂေါပကအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သမိုင်းကို ကိုးကားပြောပြသည်။

အဆက်ဆက် ထိန်းသိမ်းစောင့် ရှောက်လာသော ကိုယ်တော်ပျောက်ဘုရားနှင့် လက်တော်ရာဘုရားကြီး၏ ဂန္ဓကုဋိတိုက်တော်ကို ၁၃၅၈ ခုနှစ်က ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး ၁၃၇၅ ခုနှစ်တွင် အသစ် တစ်ဖန် ပြန်လည်မွမ်းမံထားရာ ဘုံပြာသာဒ်ရွှေထီးတော်တို့ဖြင့် ခမ်းနား ထည်ဝါလှသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်ပျောက်ဘုရားနှင့် လက်တော်ရာဘုရားတို့၏ ဝိသေသထူးခြားချက် ၂၇ ချက်ကို သမိုင်းအကျဉ်းစာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားရာ၌ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တစ်ဆူတည်းသာ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၊ ဂေါတမဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကြွချီပူဇော်ခဲ့ခြင်း၊ ကကုသန်ဘုရား ညှပ်ရိုးတော်၊ ကောဏဂုံဘုရားရင်အုပ်တော်၊ ကဿပဘုရား၏ နဖူးတော်၊ လည်ချောင်းတော်နှင့် ဂေါတမဘုရားလက်ယာလက်ရုံးတော်များဌာပနာပူဇော်ထားသည့် ဓာတုစေတီမြတ်ဖြစ်ခြင်း စသည်တို့ပါဝင်သည်။

တောကျောင်းလေးရွာအား ရှေးဘုရင်လက်ထက်တော်က လက် ရာတော်ဘုရားကို အမှီ ပြုကာ လက်တော်ရာရွာဟုခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီး း အမြင့်မြို့အနီး ချင်း တွင်းမြစ်အတွင်း တော်သလင်းလ လှေပြိုင်ပွဲကျင်းပရာတွင် လက်တော်ရာ ရွာအပါအဝင် ၁၅ ရွာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြသည်။ လက်တော်ရာကျောင်းတိုက် အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးသည် ယခင်က ကကုသန်ဘုရား အလောင်းတော်ရွှေဟင်္သာမင်းဖြစ်တော်မူရာ၊ ကဿပဘုရား အလောင်းတော် ငါးရံ့မင်းဖြစ်တော်မူရာ

အင်းကြီးရှိခဲ့သော် လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် အင်းမှာကောသွားပြီး လမ်းမကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။တောကျောင်းလေးရွာဟု အမည်တွင် လာရခြင်းမှာ အမြင့်မြို့ဟောင်းအရှေ့ဘက်တွင် ရှင်အရဟံမထေရ်နှင့် သံဃာတော်များ တောရကျောင်း ဆောက်တည်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တောရကျောင်းရွာဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။သမိုင်းဝင်ထင်ရှားလက်တော်ရာဘုရား ဗုဒ္ဓပူဇနိယပွဲတော်ကိုနှစ်စဉ် ဝါဆိုလဆန်း ၁၄ ရက်တွင် ကျင်းပရာ ရပ်နီးရပ်ဝေးမှဘုရားဖူးများအနေဖြင့် သွားလမ်းသာ၍ လာလမ်း ကောင်း သော အညာပုဂံဟုသမိုင်းတွင် ခေါ်သော ချောင်းဦးဒေသသို့အရောက်လှမ်းကာ ဘုရားဖူးကု သိုလ်နှင့်အတူ ဗဟုသုတကိုပါ ရယူနိုင်ရန် လာရောက်နိုင်ပါကြောင်း ဖိတ်ခေါ် လိုက်ရပါ၏။

Zawgyi

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တစ္ဆူတည္းသာရွိသည့္ သမိုင္းဝင္ “ေလးဆူဓာတ္ေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ ေပ်ာက္ဘုရား” ႏွင့္ ေဂါတမဘုရား၏ “လက္ေတာ္ရာ” ျမတ္ကိုစစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီး မုံ႐ြာခ႐ိုင္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕နယ္ ေခ်ာင္းဦး- အျမင့္သြားကားလမ္း၏ လက္ဝဲဘက္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕ႏွင့္ ငါးမိုင္အကြာ မုံ႐ြာၿမိဳ႕ႏွင့္ ၁၅ မိုင္အကြာ ေတာေက်ာင္းေလးေက်း႐ြာအုပ္စုတြင္ တည္ရွိသည္။ျမန္မာႏိုင္ငံေဒသအႏွံ႔ေျခေတာ္ရာထုလုပ္ကိုးကြယ္မႈ အလြန္မ်ားျပားစြာ ဖူးေတြ႕ရေသာ္လည္း လက္ေတာ္ရာဘုရားကိုမူ တစ္ႏိုင္ငံလုံးတြင္ ေခ်ာင္းဦးၿမိဳ႕နယ္တြင္သာ ဖူးေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။လက္ေတာ္ရာဘုရားသမိုင္းအရ ကကုသန္ဘုရားရွင္၏ ညႇပ္႐ိုးေတာ္၊ ေကာဏဂုံဘုရားရွင္၏ ရင္အုပ္ေတာ္၊ကႆပဘုရားရွင္၏နဖူးေတာ္ႏွင့္ လည္ေခ်ာင္းေတာ္တို႔ ဌာပနာထားရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပသည္။

“ေဂါတမဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိတုန္းက ေဒသစာရီႂကြစဥ္ တန႔္ၾကည့္ေတာင္မွာ ရပ္ေတာ္မူၿပီး သာသနာေတာ္ထြန္းကားျပန႔္ပြားမယ့္ေျမာက္စူးစူးကို လက္ညိဳးၫႊန္ၿပီး ေရွးေနာင္ေတာ္ဘုရားသုံးဆူရဲ႕ သရီရဓာတ္ေတြ ကိန္းေအာင္းဖူးေျမာ္ဖို႔ ဆႏၵျပဳတဲ့အခါ ပေစၥကဗုဒၶ အေလာင္းေတာ္ဓႏုသီဟမင္းႀကီးတည္ထားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေပ်ာက္ေစတီတည္တဲ့ ေနရာအေရာက္မွာသိၾကား မင္းကဘုရားရွင္ရဲ႕ ဆႏၵျပည့္ေစဖို႔ ေျမႏွစ္လႊာခြဲၿပီး ဖန္ဆင္းေစ ရာမွာ ေနာင္ေတာ္ဘုရားသုံးဆူတို႔ရဲ႕ သရီရဓာတ္ေတာ္ေတြကို ဖူးေတြ႕ရၿပီး လက္ယာရစ္ ခုနစ္ပတ္လွည့္ၿပီး ဖူးေျမာ္ခဲ့တယ္လို႔ သမိုင္းမွာေတြ႕ရပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ မႏၲလာဂီရိေတာင္ကို ႂကြမယ္အလုပ္မွာ ကိုးေသာင္းေလာက္ရွိတဲ့ ဘီလူး ေတြထဲက ငါးေသာင္းေလာက္ရွိတဲ့ ဘီလူးေတြထြက္ေျပးၾကလို႔ က်န္တဲ့ဘီလူး ေလးေသာင္းက ဘုရားကို လာဦးခိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒါကို အရွင္အာနႏၵာကေမးရာမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တလင္းသာယာ အဂၤါခုနစ္ပါးနဲ႔ျပည့္စုံတဲ့ေျမေနရာကို လက္ယာလက္ေတာ္နဲ႔သုံးသပ္ရာက လက္ေတာ္ရာျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာလို႔ သမိုင္းမွာျပဆိုထားပါတယ္” ဟု လက္ေတာ္ရာဘုရား ေဂါပကအဖြဲ႕ဝင္တစ္ဦးက သမိုင္းကို ကိုးကားေျပာျပသည္။

အဆက္ဆက္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္လာေသာ ကိုယ္ေတာ္ေပ်ာက္ဘုရားႏွင့္ လက္ေတာ္ရာဘုရားႀကီး၏ ဂႏၶကုဋိတိုက္ေတာ္ကို ၁၃၅၈ ခုႏွစ္က ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၿပီး ၁၃၇၅ ခုႏွစ္တြင္ အသစ္ တစ္ဖန္ ျပန္လည္မြမ္းမံထားရာ ဘုံျပာသာဒ္ေ႐ႊထီးေတာ္တို႔ျဖင့္ ခမ္းနား ထည္ဝါလွသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကိုယ္ေတာ္ေပ်ာက္ဘုရားႏွင့္ လက္ေတာ္ရာဘုရားတို႔၏ ဝိေသသထူးျခားခ်က္ ၂၇ ခ်က္ကို သမိုင္းအက်ဥ္းစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားရာ၌ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တစ္ဆူတည္းသာ ေပၚေပါက္ျခင္း၊ ေဂါတမဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ႂကြခ်ီပူေဇာ္ခဲ့ျခင္း၊ ကကုသန္ဘုရား ညႇပ္႐ိုးေတာ္၊ ေကာဏဂုံဘုရားရင္အုပ္ေတာ္၊ ကႆပဘုရား၏ နဖူးေတာ္၊ လည္ေခ်ာင္းေတာ္ႏွင့္ ေဂါတမဘုရားလက္ယာလက္႐ုံးေတာ္မ်ားဌာပနာပူေဇာ္ထားသည့္ ဓာတုေစတီျမတ္ျဖစ္ျခင္း စသည္တို႔ပါဝင္သည္။

ေတာေက်ာင္းေလး႐ြာအား ေရွးဘုရင္လက္ထက္ေတာ္က လက္ ရာေတာ္ဘုရားကို အမွီ ျပဳကာ လက္ေတာ္ရာ႐ြာဟုေခၚဆိုခဲ့ၾကၿပီး း အျမင့္ၿမိဳ႕အနီး ခ်င္း တြင္းျမစ္အတြင္း ေတာ္သလင္းလ ေလွၿပိဳင္ပြဲက်င္းပရာတြင္ လက္ေတာ္ရာ ႐ြာအပါအဝင္ ၁၅ ႐ြာ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ေၾကာင္း မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပသည္။ လက္ေတာ္ရာေက်ာင္းတိုက္ အေနာက္ဘက္လမ္းမႀကီးသည္ ယခင္က ကကုသန္ဘုရား အေလာင္းေတာ္ေ႐ႊဟသၤာမင္းျဖစ္ေတာ္မူရာ၊ ကႆပဘုရား အေလာင္းေတာ္ ငါးရံ႕မင္းျဖစ္ေတာ္မူရာ

အင္းႀကီးရွိခဲ့ေသာ္ လည္း လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အင္းမွာေကာသြားၿပီး လမ္းမႀကီး ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ေတာေက်ာင္းေလး႐ြာဟု အမည္တြင္ လာရျခင္းမွာ အျမင့္ၿမိဳ႕ေဟာင္းအေရွ႕ဘက္တြင္ ရွင္အရဟံမေထရ္ႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ေတာရေက်ာင္း ေဆာက္တည္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေတာရေက်ာင္း႐ြာဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္။သမိုင္းဝင္ထင္ရွားလက္ေတာ္ရာဘုရား ဗုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္ကိုႏွစ္စဥ္ ဝါဆိုလဆန္း ၁၄ ရက္တြင္ က်င္းပရာ ရပ္နီးရပ္ေဝးမွဘုရားဖူးမ်ားအေနျဖင့္ သြားလမ္းသာ၍ လာလမ္း ေကာင္း ေသာ အညာပုဂံဟုသမိုင္းတြင္ ေခၚေသာ ေခ်ာင္းဦးေဒသသို႔အေရာက္လွမ္းကာ ဘုရားဖူးကု သိုလ္ႏွင့္အတူ ဗဟုသုတကိုပါ ရယူႏိုင္ရန္ လာေရာက္ႏိုင္ပါေၾကာင္း ဖိတ္ေခၚ လိုက္ရပါ၏။

လောက၌ကြိုတင်၍ မသိနိုင်သောအရာ (၅)မျိုးရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုရင်….

လောက၌ကြိုတင်၍ မသိနိုင်သောအရာ (၅)မျိုးရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုရင်….

(၁)ဇီဝိတံ။ အသက်ရှင်လျက် ဘယ်လောက်နေရဦးမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိနိုင်ဘူးတဲ့။

(၂)ဗျာဓိ။ ဘဝခရီးကို လျှေက်လှမ်းရတဲ့အခါမှာ ဘာရောဂါနဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။

(၃)ကာလော။ ကာလဆိုတာလူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတ်မယ့်အချိန်ဟာဘယ်အချိန်လဲ။ မနက်လား၊ နေ့လည်လား၊ ညလားပြောလို့ မရဘူးတဲ့။

ပြောလို့မရလို့လဲပဲ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဘဝနိဂုံး ချုပ်သွားကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး ရှိကြပါတယ်။

အမှတ်တမဲ့နေရင်တော့ မသိဘူးပေါ့ အမှတ်နဲ့ နေမယ်ဆိုရင်တော့ အကုန်သိနေမှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ ဖြစ်နေကြတာတွေချည်းပါပဲ။

(၄)ဒေဟနိက္ခေပနံ။ ကိုယ့်ရဲ့ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ဘူး။

တချို့ဟာ ကောင်းကင်ယံမှာ အနိစ္စ ရောက်သွားတာလည်းရှိတယ်။ တချို့ဟာ ပင်လယ်ထဲ ခရီးသွားရင်း အနိစ္စရောက်သွားတာလည်းရှိတယ်။ အမျိုးမျိုး ရှိကြတယ်လေ။

အဲဒီတော့ ကိုယ့်ရဲ့အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မလဲဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။ နောက်မသိနိုင်တာ တစ်ခုက ဘာလဲဆိုရင်…

(၅)ဂတိ။ လူတိုင်းလူတိုင်းဟာ ဘဝလမ်းကြောင်းကြီး (၅)ခုရှိတယ်။ ဂတိငါးပါးလို့ ခေါ်တာပေါ့။ Destination ခရီးလမ်းဆုံ ငါးဌာနရှိတယ်။

အဲဒီငါးဌာနက ဘာတွေလည်းဆိုလို့ရှိရင် ၁။နတ်ပြည် ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တဲ့ နတ်ပြည်ပေါ့နော်။ နောက်တစ်ခုက ၂။လူ့ပြည်ပဲ။ အကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တာက ၃။ပြိတ္တာ ၄။တိရစ္ဆာန် ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမျိုးရှိတယ်။

အဲဒီတော့ ပုထုဇဉ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ် သွားပြီးတဲ့အခါမှာ ဘယ်ဘဝမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားမလဲဆိုတာ ပြောလို့မရဘူးတဲ့။

သဆေုံးတဲ့အခြိနျမှာ ဖွဈပေါျလာတဲ့ အခွအေနတှေပေေါျမှာ မူတညျသှားတယျတဲ့။ သောတာပနျ မဖွဈသေးသမြှ “နိယတဂတိ”ကိုယျ သတျမှတျထားတဲ့ နရော တဈခုကို သှားလို့မရသေးဘူးတဲ့။

ဘုရားအလောင်းကြီးတောင်မှ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့အခါဖြစ်တယ်။ ငရဲကျတဲ့အခါ ကျသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သေခါနီးအချိန်မှာ ဘာတွေနဲ့ကြုံပြီးဘာစိတ်နဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုပြောလို့ မရလို့ပေါ့နော်။

ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းပြီဆိုရင် လူတိုင်းဟာ ဒီအချက်ကို ကြိုတင်မပြောနိုင်ကြပါဘူးတဲ့။

အဲဒီတော့ ဘဝဆည်းဆာ ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်မှာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။

သေအံ့မူးမူးအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကိုယ့်ကိုကယ်တင် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတယ် “န သန်တိ ပုတ်တာ တာဏာယ”တဲ့ “လောကမှာ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီဆိုရင် အကာအကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။ မိဘတွေ အဖို့နော်”

သားသမီးတွေအတွက်လည်းပဲ ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ မိဘဆိုတာ မရှိဘူးနော်။ ဆွေတွေမျိုးတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုဘဝဆည်းဆာအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင်တော့ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ဒီလိုပြောတာ။

အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ (ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်ကြီး)

လောက၌ကြိုတင်၍ မသိနိုင်သောအရာ (၅)မျိုးရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုရင်….

(၁)ဇီဝိတံ။ အသက်ရှင်လျက် ဘယ်လောက်နေရဦးမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိနိုင္ဘူးတဲ့။

(၂)ဗျာဓိ။ ဘဝခရီးကို လျှေက်လှမ်းရတဲ့အခါမှာ ဘာရောဂါနဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။

(၃)ကာလော။ ကာလဆိုတာလူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတ်မယ့်အချိန်ဟာဘယ်အချိန်လဲ။ မနက်လား၊ နေ့လည်လား၊ ညလားပြောလို့ မရဘူးတဲ့။

ပြောလို့မရလို့လဲပဲ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဘဝနိဂုံး ချုပ်သွားကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး ရှိကြပါတယ်။

အမှတ်တမဲ့နေရင်တော့ မသိဘူးပေါ့ အမှတ်နဲ့ နေမယ်ဆိုရင်တော့ အကုန်သိနေမှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ ဖြစ်နေကြတာတွေချည်းပါပဲ။

(၄)ဒေဟနိက္ခေပနံ။ ကိုယ့်ရဲ့ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ဘူး။

တချို့ဟာ ကောင်းကင်ယံမှာ အနိစ္စ ရောက်သွားတာလည်းရှိတယ်။ တချို့ဟာ ပင်လယ်ထဲ ခရီးသွားရင်း အနိစ္စရောက်သွားတာလည်းရှိတယ်။ အမျိုးမျိုး ရှိကြတယ်လေ။

အဲဒီတော့ ကိုယ့်ရဲ့အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မလဲဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။ နောက်မသိနိုင်တာ တစ်ခုက ဘာလဲဆိုရင်…

(၅)ဂတိ။ လူတိုင်းလူတိုင်းဟာ ဘဝလမ်းကြောင်းကြီး (၅)ခုရှိတယ်။ ဂတိငါးပါးလို့ ခေါ်တာပေါ့။ Destination ခရီးလမ်းဆုံ ငါးဌာနရှိတယ်။

အဲဒီငါးဌာနက ဘာတွေလည်းဆိုလို့ရှိရင် ၁။နတ်ပြည် ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တဲ့ နတ်ပြည်ပေါ့နော်။ နောက်တစ်ခုက ၂။လူ့ပြည်ပဲ။ အကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တာက ၃။ပြိတ္တာ ၄။တိရစ္ဆာန် ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမျိုးရှိတယ်။

အဲဒီတော့ ပုထုဇဉ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ် သွားပြီးတဲ့အခါမှာ ဘယ်ဘဝမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားမလဲဆိုတာ ပြောလို့မရဘူးတဲ့။

သေဆုံးတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေတွေပေါ်မှာ မူတည်သွားတယ်တဲ့။ သောတာပန် မဖြစ်သေးသမျှ “နိယတဂတိ”ကိုယ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာ တစ်ခုကို သွားလို့မရေသးဘူးတဲ့။

ဘုရားအလောင်းကြီးတောင်မှ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့အခါဖြစ်တယ်။ ငရဲကျတဲ့အခါ ကျသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သေခါနီးအချိန်မှာ ဘာတွေနဲ့ကြုံပြီးဘာစိတ်နဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုပြောလို့ မရလို့ပေါ့နော်။

ဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းပြီဆိုရင် လူတိုင်းဟာ ဒီအချက်ကို ကြိုတင်မပြောနိုင်ကြပါဘူးတဲ့။

အဲဒီတော့ ဘဝဆည်းဆာ ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်မှာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။

သေအံ့မူးမူးအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကိုယ့်ကိုကယ်တင် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတယ် “န သန်တိ ပုတ်တာ တာဏာယ”တဲ့ “လောကမှာ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီဆိုရင် အကာအကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။ မိဘတွေ အဖို့နော်”

သားသမီးတွေအတွက်လည်းပဲ ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ မိဘဆိုတာ မရှိဘူးနော်။ ဆွေတွေမျိုးတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုဘဝဆည်းဆာအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင်တော့ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ဒီလိုပြောတာ။

အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ (ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်ကြီး)

Zawgyi

ေလာက၌ႀကိဳတင္၍ မသိႏိုင္ေသာအရာ (၅)မ်ိဳးရွိတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုရင္….

(၁)ဇီဝိတံ။ အသက္ရွင္လ်က္ ဘယ္ေလာက္ေနရဦးမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိႏိုင္ဘူးတဲ့။

(၂)ဗ်ာဓိ။ ဘဝခရီးကို ေလွ်က္လွမ္းရတဲ့အခါမွာ ဘာေရာဂါနဲ႔ ေသမယ္ဆိုတာကိုလည္း မသိႏိုင္ပါဘူးတဲ့။

(၃)ကာေလာ။ ကာလဆိုတာလူတစ္ေယာက္ဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတ္မယ့္အခ်ိန္ဟာဘယ္အခ်ိန္လဲ။ မနက္လား၊ ေန႔လည္လား၊ ညလားေျပာလို႔ မရဘူးတဲ့။

ေျပာလို႔မရလို႔လဲပဲ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဘဝနိဂုံး ခ်ဳပ္သြားၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိၾကပါတယ္။

အမွတ္တမဲ့ေနရင္ေတာ့ မသိဘူးေပါ့ အမွတ္နဲ႔ ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အကုန္သိေနမွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတာေတြခ်ည္းပါပဲ။

(၄)ေဒဟနိေကၡပနံ။ ကိုယ့္ရဲ႕႐ုပ္အေလာင္းကို ဘယ္ေနရာမွာ သၿဂိဳလ္မယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ျမႇဳပ္ႏွံမယ္ဆိုတာကိုလည္း မသိႏိုင္ဘူး။

တခ်ိဳ႕ဟာ ေကာင္းကင္ယံမွာ အနိစၥ ေရာက္သြားတာလည္းရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာ ပင္လယ္ထဲ ခရီးသြားရင္း အနိစၥေရာက္သြားတာလည္းရွိတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္ေလ။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕အေလာင္းကို ဘယ္ေနရာမွာ ျမႇဳပ္ႏွံမယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ သၿဂိဳလ္မလဲဆိုတာကိုလည္း မသိႏိုင္ပါဘူးတဲ့။ ေနာက္မသိႏိုင္တာ တစ္ခုက ဘာလဲဆိုရင္…

(၅)ဂတိ။ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ဘဝလမ္းေၾကာင္းႀကီး (၅)ခုရွိတယ္။ ဂတိငါးပါးလို႔ ေခၚတာေပါ့။ Destination ခရီးလမ္းဆုံ ငါးဌာနရွိတယ္။

အဲဒီငါးဌာနက ဘာေတြလည္းဆိုလို႔ရွိရင္ ၁။နတ္ျပည္ ကုသိုလ္ကံေတြ အက်ိဳးေပးလို႔ ေရာက္သြားႏိုင္တဲ့ နတ္ျပည္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက ၂။လူ႔ျပည္ပဲ။ အကုသိုလ္ကံေတြ အက်ိဳးေပးလို႔ ေရာက္သြားႏိုင္တာက ၃။ၿပိတၱာ ၄။တိရစာၦန္ ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမ်ိဳးရွိတယ္။

အဲဒီေတာ့ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ္ သြားၿပီးတဲ့အခါမွာ ဘယ္ဘဝမွာ ျပန္လည္ေမြးဖြားမလဲဆိုတာ ေျပာလို႔မရဘူးတဲ့။

သေဆုံးတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေတွေပေါ်မှာ မူတည်သွားတယ်တဲ့။ သောတာပန် မဖြစ်သေးသမျှ “နိယတဂတိ”ကိုယ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာ တစ်ခုကို သွားလို့မရေသးဘူးတဲ့။

ဘုရားအေလာင္းႀကီးေတာင္မွ တိရစာၦန္ျဖစ္တဲ့အခါျဖစ္တယ္။ ငရဲက်တဲ့အခါ က်သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ဘာေတြနဲ႔ႀကဳံၿပီးဘာစိတ္နဲ႔ ေသမယ္ဆိုတာကိုေျပာလို႔ မရလို႔ေပါ့ေနာ္။

ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီဆိုရင္ လူတိုင္းဟာ ဒီအခ်က္ကို ႀကိဳတင္မေျပာႏိုင္ၾကပါဘူးတဲ့။

အဲဒီေတာ့ ဘဝဆည္းဆာ ေရာက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တိုင္း ပုဂၢိဳလ္တိုင္းကို ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အလြန္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ေသအံ့မူးမူးအခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီဆိုရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ကိုယ့္ကိုကယ္တင္ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာထားတယ္ “န သန္တိ ပုတ္တာ တာဏာယ”တဲ့ “ေလာကမွာ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရၿပီဆိုရင္ အကာအကြယ္ေပးႏိုင္တဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရွိဘူးတဲ့။ မိဘေတြ အဖို႔ေနာ္”

သားသမီးေတြအတြက္လည္းပဲ ကယ္တင္ေပးႏိုင္တဲ့ မိဘဆိုတာ မရွိဘူးေနာ္။ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြထဲမွာလည္း ဒီလိုဘဝဆည္းဆာအခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ကယ္တင္ေပးႏိုင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ဒီလိုေျပာတာ။

အဂၢမဟာပ႑ိတ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ (ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး)

ေလာက၌ႀကိဳတင္၍ မသိနိုင္ေသာအရာ (၅)မ်ိဳးရွိတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုရင္….

(၁)ဇီဝိတံ။ အသက္ရွင္လ်က္ ဘယ္ေလာက္ေနရဦးမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိႏိုငၻဴးတဲ့။

(၂)ဗ်ာဓိ။ ဘဝခရီးကို ေလွ်က္လွမ္းရတဲ့အခါမွာ ဘာေရာဂါနဲ႕ ေသမယ္ဆိုတာကိုလည္း မသိနိုင္ပါဘူးတဲ့။

(၃)ကာေလာ။ ကာလဆိုတာလူတစ္ေယာက္ဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတ္မယ့္အခ်ိန္ဟာဘယ္အခ်ိန္လဲ။ မနက္လား၊ ေန႕လည္လား၊ ညလားေျပာလို႔ မရဘူးတဲ့။

ေျပာလို႔မရလို႔လဲပဲ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဘဝနိဂုံး ခ်ဳပ္သြားၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိၾကပါတယ္။

အမွတ္တမဲ့ေနရင္ေတာ့ မသိဘူးေပါ့ အမွတ္နဲ႕ ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အကုန္သိေနမွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႕ ျဖစ္ေနၾကတာေတြခ်ည္းပါပဲ။

(၄)ေဒဟနိေကၡပနံ။ ကိုယ့္ရဲ႕႐ုပ္အေလာင္းကို ဘယ္ေနရာမွာ သၿဂိဳလ္မယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ျမႇုပ္ႏွံမယ္ဆိုတာကိုလည္း မသိနိုင္ဘူး။

တခ်ိဳ႕ဟာ ေကာင္းကင္ယံမွာ အနိစၥ ေရာက္သြားတာလည္းရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာ ပင္လယ္ထဲ ခရီးသြားရင္း အနိစၥေရာက္သြားတာလည္းရွိတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတယ္ေလ။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕အေလာင္းကို ဘယ္ေနရာမွာ ျမႇုပ္ႏွံမယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ သၿဂိဳလ္မလဲဆိုတာကိုလည္း မသိနိုင္ပါဘူးတဲ့။ ေနာက္မသိနိုင္တာ တစ္ခုက ဘာလဲဆိုရင္…

(၅)ဂတိ။ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ဘဝလမ္းေၾကာင္းႀကီး (၅)ခုရွိတယ္။ ဂတိငါးပါးလို႔ ေခၚတာေပါ့။ Destination ခရီးလမ္းဆုံ ငါးဌာနရွိတယ္။

အဲဒီငါးဌာနက ဘာေတြလည္းဆိုလို႔ရွိရင္ ၁။နတ္ျပည္ ကုသိုလ္ကံေတြ အက်ိဳးေပးလို႔ ေရာက္သြားနိုင္တဲ့ နတ္ျပည္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက ၂။လူ႕ျပည္ပဲ။ အကုသိုလ္ကံေတြ အက်ိဳးေပးလို႔ ေရာက္သြားနိုင္တာက ၃။ၿပိတၱာ ၄။တိရစာၦန္ ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမ်ိဳးရွိတယ္။

အဲဒီေတာ့ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ္ သြားၿပီးတဲ့အခါမွာ ဘယ္ဘဝမွာ ျပန္လည္ေမြးဖြားမလဲဆိုတာ ေျပာလို႔မရဘူးတဲ့။

ေသဆုံးတဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေျခအေနေတြေပၚမွာ မူတည္သြားတယ္တဲ့။ ေသာတာပန္ မျဖစ္ေသးသမွ် “နိယတဂတိ”ကိုယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာ တစ္ခုကို သြားလို႔မေရသးဘူးတဲ့။

ဘုရားအေလာင္းႀကီးေတာင္မွ တိရစာၦန္ျဖစ္တဲ့အခါျဖစ္တယ္။ ငရဲက်တဲ့အခါ က်သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ဘာေတြနဲ႕ႀကဳံၿပီးဘာစိတ္နဲ႕ ေသမယ္ဆိုတာကိုေျပာလို႔ မရလို႔ေပါ့ေနာ္။

ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီဆိုရင္ လူတိုင္းဟာ ဒီအခ်က္ကို ႀကိဳတင္မေျပာနိုင္ၾကပါဘူးတဲ့။

အဲဒီေတာ့ ဘဝဆည္းဆာ ေရာက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တိုင္း ပုဂၢိဳလ္တိုင္းကို ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အလြန္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ေသအံ့မူးမူးအခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီဆိုရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ကိုယ့္ကိုကယ္တင္ မေပးနိုင္ေတာ့ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာထားတယ္ “န သန္တိ ပုတ္တာ တာဏာယ”တဲ့ “ေလာကမွာ ေသျခင္းတရားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရၿပီဆိုရင္ အကာအကြယ္ေပးနိုင္တဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရွိဘူးတဲ့။ မိဘေတြ အဖို႔ေနာ္”

သားသမီးေတြအတြက္လည္းပဲ ကယ္တင္ေပးနိုင္တဲ့ မိဘဆိုတာ မရွိဘူးေနာ္။ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြထဲမွာလည္း ဒီလိုဘဝဆည္းဆာအခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ကယ္တင္ေပးနိုင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး ဒီလိုေျပာတာ။

အဂၢမဟာပ႑ိတ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ (ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ႀကီး)

ပါချုပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီးရဲ့ လာဘ်၊ ကံကောင်းအောင် ပြုမှုနေထိုင်နည်းတရားတော်…

လောကမှာ ကံမကောင်းဘူးဆိုရင် ကံကောင်းအောင်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ မကောင်းတဲ့ ကံတွေ ပပျောက်အောင် ကံကောင်းတဲ့ နည်းတွေ မရှိဘူးလားဆို ရှိတယ်။အကုသိုလ်အကျိုးတွေ ဝင်ရောက် ဖြစ်ပေါ်နေတာကို လူတွေက ကံမကောင်းဘူးလို့ ပြောတာ။ အကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားတွေက ကိုယ့်သန္တာန်ရောက်ပြီ၊ ထိခိုက်နေပြီဆိုရင် ဒါက ကံမကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်။အဲဒီ အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့လုပ်ရပ်ကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့် ရမယ်။ ငါတို့လုပ်နေတာ အမှားမရှိဘူး၊ အကောင်းတွေ လုပ်တယ်။ သို့သော် အတိတ်တုန်းက မှားယွင်းမှုတွေကလည်း လူတွေရဲ့သန္တာန် လာရောက်ပြီး အကျိုးပေးနေတာတွေ ရှိတတ် တယ်ပေါ့။

အဲဒီလို ဖြစ်ပေါ် လာတာမျိုးတွေကော မရှိနိုင်ဘူးလားဆို ရှိနိုင်တယ်။ ရှိလာလို့ရှိရင် ဘာနဲ့ အကာအကွယ် လုပ်ရမလဲလို့ ဆိုရင် ကံကောင်းအောင် ကောင်းတဲ့ ကံတရားတွေကို ကြိုးစားပြီး လုပ်ရမယ်။ ဘုရားကို အာရုံပြုမယ်၊ သံဃာကို အာရုံပြုမယ်။ဘုရားရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကိုရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်မယ်။ ဘုရားကို ပူဇော်မယ်နော်။ ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ကြည်နူးမှုတွေ ရအောင် လုပ်ရမယ်။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ မပြတ် လုပ်ပေး ရမယ်။ဘုရားပန်း၊ ရေချမ်း အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်၊ ဘုရားကို အာရုံပြု၊ ကုသိုလ်တရားတွေကို စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပွားအောင် ကြိုးစား၊ အဲဒီလို ကြိုးစားခြင်း အားဖြင့်လည်းပဲ မကောင်းတဲ့ ကံတွေ ပပျောက်သွားနိုင်တယ်။

ကံဆိုး မိုးမှောင်ကျလာတဲ့ အခါ ဖြစ်လာမယ့် အရိပ်အရောင်ရှိပြီ ဆိုတဲ့အချိန်မှာ ဘာနဲ့ ကာကွယ်ရသလဲဆိုရင် ဘုရားကို အာရုံပြုပြီး ဗုဒ္ဓါနုဿတိကို ပွားရမယ်။ဘုရားရဲ့ ဂုဏ်တော်တွေကို အာရုံပြု၊ကမ္မဌာန်းထိုင်၊ ဂုဏ်တော်တွေကို နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်ပြီး အချိန်များများ မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်ရမယ်။လုပ်ပြီးတဲ့အခါ ကိုယ်လုပ်တဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ကိုယ်မမြင်ရတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ကိုယ့်အနီးအပါးမှာရှိတဲ့ အိမ်စောင့်နတ်တွေကို အမျှအတန်း ပေးဝေရမယ်။အဲဒီ အမျှအတန်း ပေးဝေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်နဲ့ သူတို့နဲ့က မိတ်ဆွေဖြစ်သွားတယ်။ခင်မင်ရင်းနှီးမှုတွေ ရလာတယ်။ မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ ရှိရင် ကိုယ် အန္တရာယ် မရောက်အောင် သူတို့က ကြည့်ရှုပေးတယ်။ အိမ်နားနီးချင်းနဲ့ တည့်အောင် ပေါင်းရင်တောင်မှပဲ ကိုယ့်အိမ် ကြည့်ပေးဖော် ရမယ်။

မတည့်ဘူးဆိုရင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမှာ ဘာကြီးဖြစ်နေနေ၊ ဟုတ်ကဲ့လား။ အဲဒါလိုပဲ ကိုယ်မမြင်ရလို့ အိမ်စောင့်နတ်တို့၊ ကိုယ်စောင့်နတ်တို့ သွားပြီးတော့ ရန်မဖြစ်လေနဲ့။ ရန်ဖြစ်ရင်တော့ အဲဒါ ကိုယ့်ကို ကောင်းကျိုးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်နဲ့။နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ရဲ့အိမ်က မွေးထားတဲ့ ခွေးနဲ့တောင် ရန်ဖြစ်ရင် ကိုယ့်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်တာ အနည်းဆုံး ခံရမယ်။ ကြောက်လို့သာ ပြန်မလုပ်တာ ရှိမယ်နော်။ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေမှာလည်း အသိရှိတယ်လေ။ တစ်ခါလောက် ရိုက်ထားတဲ့သူဆိုရင် ရှောင်ပေရှောင်ပေနဲ့ မျက်စောင်းထိုး ကြည့်တယ်။သူတို့ အမြဲတန်း ငါ့များ ဘာလုပ်မလဲဆိုပြီး ဒေါသနဲ့ ကြည့်တာ။ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ဘဲ မေတ္တာသက်ရောက်အောင် လုပ်တာဟာ ကိုယ့်အတွက် ကံကောင်းစေခြင်းရဲ့ အကြောင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်ပေါ့။ ကိုယ့်အတွက် အကူအညီရခြင်းပဲ။

မေတ္တာပို့ရတယ်။ အမျှအတန်း ပေးဝေရတယ်။ ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်တိုင်းလုပ်တိုင်း ဖိတ်ကြားပြီးတော့ သူတို့ကို အရေးတယူ လုပ်ရတယ်။ မိတ်ဆွေကောင်းတောင်မှ လမ်းမှာတွေ့ရင် ကိုယ်က အရင်ခေါ်ရတယ်။ အရေးတယူ နှုတ်ဆက်ရင် ရင်းနှီးတယ်။မခေါ်ချင်သလိုလို လုပ်သွားရင် သူကလည်း မခေါ်ချင်သလိုလို ပြန်လုပ်မှာပဲ။ လူအချင်းချင်းတောင် ဒီလို ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့ ကံကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က ရင်ထဲက အမုန်းကင်းပြီး မေတ္တာဘာဝနာတွေ များများပွားရမယ်။မေတ္တာပို့မယ်၊ အမျှအတန်း ပေးဝေမယ်၊ အားလုံးနဲ့ မိတ်ဆွေတွေဖြစ်မယ်။ အရာရာမှာ စိတ်ကြည်နူးမှုတွေ ရလာတဲ့အခါမှာ ကိုယ်တွေးတာတွေ၊ ကိုယ်ကြံတာတွေ၊ ကိုယ်လုပ်တာတွေလည်း လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်လာနိုင်တယ်ပေါ့။

`ကံမကောင်း အကြောင်းမလှ` လို့ မကောင်းတာတွေနဲ့ စိတ်ကညစ်နေရင် ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုမဖြစ်ရအောင် သတိရှိရမယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကံကြမ္မာရဲ့အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ကံကောင်းတဲ့အခါ ကောင်းတယ်၊ မကောင်းတဲ့အခါ မကောင်းဘူး။ဘုရားဂုဏ်တော်တွေကို ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲနှလုံးထဲ ရောက်အောင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ပေးနိုင်တဲ့ဟာမျိုးဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ပြီးပြီဆိုပြီးတော့မှ ကိုယ့်ရဲ့ (wish) ကို ဖော်ပြတာ။ ဆုတောင်းတိုင်းကတော့ မရဘူးပေါ့။ ဆုတောင်းတိုင်း ရလို့ရှိရင် ဘာမှ လုပ်မနေနဲ့။ထိုင်ပြီးတော့ ဆုသာ ဆုတောင်း။ စာမေးပွဲအောင်လို့ရှိရင် ဒီ ၃- လုံးပါပါစေ၊ ၆- လုံး ပါပါစေ၊ ထိုင်သာ ဆုတောင်းနေ၊ စာမကျက်နဲ့၊ ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲဒါကြောင်းမို့လို့ ဆုတောင်းရုံနဲ့ ဘယ်အရာမှ မရဘူး။

ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာ wish ကိုဖော်ပြတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဆုတောင်းတာ လိုချင်တဲ့ ဆန္ဒရဲ့နောက်မှာ လုံ့လ ဝီရိယတို့၊ အသိဉာဏ်တို့ဆိုတာတွေ လိုအပ်တယ်ပေါ့။အဲဒီလို အကြောင်းအကျိုး ဆီလျှော်စွာ အလုပ်လုပ်မှ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေဆိုတာ ရနိုင်တယ်။ အဲဒီလို အချက်တွေကိုလည်း မြတ်စွာဘုရား ဟောတာဖြစ်တယ်။ဗုဒ္ဓဆိုတဲ့ ဂုဏ်တော်တွေထဲမှာအရာခပ်သိမ်းကို သိစွမ်းနိုင်တဲ့ အသိဉာဏ်ရှိလို့ `ဗုဒ္ဓ` ဆိုတာကို အာရုံပြုပြီးတော့ နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ခြင်းအားဖြင့် မိမိအတွက် ကံကောင်းလာနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ကြရမှာ ဖြစ်တယ်။ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော် ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ(မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ ဂုဏ်တော်ကိုးပါး တရားတော်မှ ကောက်နှုတ်ပူဇော်ပါသည်)

Zawgyi

ေလာကမွာ ကံမေကာင္းဘူးဆိုရင္ ကံေကာင္းေအာင္က ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ မေကာင္းတဲ့ ကံေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ ကံေကာင္းတဲ့ နည္းေတြ မရွိဘူးလားဆို ရွိတယ္။အကုသိုလ္အက်ိဳးေတြ ဝင္ေရာက္ ျဖစ္ေပၚေနတာကို လူေတြက ကံမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာတာ။ အကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ိဳးတရားေတြက ကိုယ့္သႏၲာန္ေရာက္ၿပီ၊ ထိခိုက္ေနၿပီဆိုရင္ ဒါက ကံမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္ရပ္ကို ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ ရမယ္။ ငါတို႔လုပ္ေနတာ အမွားမရွိဘူး၊ အေကာင္းေတြ လုပ္တယ္။ သို႔ေသာ္ အတိတ္တုန္းက မွားယြင္းမႈေတြကလည္း လူေတြရဲ႕သႏၲာန္ လာေရာက္ၿပီး အက်ိဳးေပးေနတာေတြ ရွိတတ္ တယ္ေပါ့။

အဲဒီလို ျဖစ္ေပၚ လာတာမ်ိဳးေတြေကာ မရွိႏိုင္ဘူးလားဆို ရွိႏိုင္တယ္။ ရွိလာလို႔ရွိရင္ ဘာနဲ႔ အကာအကြယ္ လုပ္ရမလဲလို႔ ဆိုရင္ ကံေကာင္းေအာင္ ေကာင္းတဲ့ ကံတရားေတြကို ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ရမယ္။ ဘုရားကို အာ႐ုံျပဳမယ္၊ သံဃာကို အာ႐ုံျပဳမယ္။ဘုရားရဲ႕ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ေတြကို႐ြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္မယ္။ ဘုရားကို ပူေဇာ္မယ္ေနာ္။ ဘုရားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ၾကည္ႏူးမႈေတြ ရေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ မျပတ္ လုပ္ေပး ရမယ္။ဘုရားပန္း၊ ေရခ်မ္း အၿမဲတမ္း ဆက္ကပ္၊ ဘုရားကို အာ႐ုံျပဳ၊ ကုသိုလ္တရားေတြကို စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ပြားေအာင္ ႀကိဳးစား၊ အဲဒီလို ႀကိဳးစားျခင္း အားျဖင့္လည္းပဲ မေကာင္းတဲ့ ကံေတြ ပေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္။

ကံဆိုး မိုးေမွာင္က်လာတဲ့ အခါ ျဖစ္လာမယ့္ အရိပ္အေရာင္ရွိၿပီ ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာနဲ႔ ကာကြယ္ရသလဲဆိုရင္ ဘုရားကို အာ႐ုံျပဳၿပီး ဗုဒၶါႏုႆတိကို ပြားရမယ္။ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို အာ႐ုံျပဳ၊ကမၼဌာန္းထိုင္၊ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ႏွလုံးသြင္းဆင္ျခင္ၿပီး အခ်ိန္မ်ားမ်ား ျမတ္စြာဘုရားကို ပူေဇာ္ရမယ္။လုပ္ၿပီးတဲ့အခါ ကိုယ္လုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို ကိုယ္မျမင္ရတဲ့ သတၱဝါေတြ၊ကိုယ့္အနီးအပါးမွာရွိတဲ့ အိမ္ေစာင့္နတ္ေတြကို အမွ်အတန္း ေပးေဝရမယ္။အဲဒီ အမွ်အတန္း ေပးေဝျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ သူတို႔နဲ႔က မိတ္ေဆြျဖစ္သြားတယ္။ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈေတြ ရလာတယ္။ မိတ္ေဆြျဖစ္လို႔ ရွိရင္ ကိုယ္ အႏၲရာယ္ မေရာက္ေအာင္ သူတို႔က ၾကည့္ရႈေပးတယ္။ အိမ္နားနီးခ်င္းနဲ႔ တည့္ေအာင္ ေပါင္းရင္ေတာင္မွပဲ ကိုယ့္အိမ္ ၾကည့္ေပးေဖာ္ ရမယ္။

မတည့္ဘူးဆိုရင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမွာ ဘာႀကီးျဖစ္ေနေန၊ ဟုတ္ကဲ့လား။ အဲဒါလိုပဲ ကိုယ္မျမင္ရလို႔ အိမ္ေစာင့္နတ္တို႔၊ ကိုယ္ေစာင့္နတ္တို႔ သြားၿပီးေတာ့ ရန္မျဖစ္ေလနဲ႔။ ရန္ျဖစ္ရင္ေတာ့ အဲဒါ ကိုယ့္ကို ေကာင္းက်ိဳးေပးမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွ ရန္မျဖစ္နဲ႔။ေနာက္ဆုံးမွာ ကိုယ့္ရဲ႕အိမ္က ေမြးထားတဲ့ ေခြးနဲ႔ေတာင္ ရန္ျဖစ္ရင္ ကိုယ့္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္တာ အနည္းဆုံး ခံရမယ္။ ေၾကာက္လို႔သာ ျပန္မလုပ္တာ ရွိမယ္ေနာ္။ ဒီတိရစာၦန္ေတြမွာလည္း အသိရွိတယ္ေလ။ တစ္ခါေလာက္ ႐ိုက္ထားတဲ့သူဆိုရင္ ေရွာင္ေပေရွာင္ေပနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး ၾကည့္တယ္။သူတို႔ အၿမဲတန္း ငါ့မ်ား ဘာလုပ္မလဲဆိုၿပီး ေဒါသနဲ႔ ၾကည့္တာ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ ရန္မျဖစ္ဘဲ ေမတၱာသက္ေရာက္ေအာင္ လုပ္တာဟာ ကိုယ့္အတြက္ ကံေကာင္းေစျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္ အကူအညီရျခင္းပဲ။

ေမတၱာပို႔ရတယ္။ အမွ်အတန္း ေပးေဝရတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္တိုင္းလုပ္တိုင္း ဖိတ္ၾကားၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို အေရးတယူ လုပ္ရတယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းေတာင္မွ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ကိုယ္က အရင္ေခၚရတယ္။ အေရးတယူ ႏႈတ္ဆက္ရင္ ရင္းႏွီးတယ္။မေခၚခ်င္သလိုလို လုပ္သြားရင္ သူကလည္း မေခၚခ်င္သလိုလို ျပန္လုပ္မွာပဲ။ လူအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ဒီလို ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ကံေကာင္းေအာင္ လုပ္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ရင္ထဲက အမုန္းကင္းၿပီး ေမတၱာဘာဝနာေတြ မ်ားမ်ားပြားရမယ္။ေမတၱာပို႔မယ္၊ အမွ်အတန္း ေပးေဝမယ္၊ အားလုံးနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္မယ္။ အရာရာမွာ စိတ္ၾကည္ႏူးမႈေတြ ရလာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြးတာေတြ၊ ကိုယ္ႀကံတာေတြ၊ ကိုယ္လုပ္တာေတြလည္း လမ္းမွန္ေပၚ ေရာက္လာႏိုင္တယ္ေပါ့။

`ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွ` လို႔ မေကာင္းတာေတြနဲ႔ စိတ္ကညစ္ေနရင္ ပိုဆိုးသြားႏိုင္တယ္။ အဲဒီလိုမျဖစ္ရေအာင္ သတိရွိရမယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံၾကမၼာရဲ႕အလွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ ကံေကာင္းတဲ့အခါ ေကာင္းတယ္၊ မေကာင္းတဲ့အခါ မေကာင္းဘူး။ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ထဲႏွလုံးထဲ ေရာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈကို ေပးႏိုင္တဲ့ဟာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ၿပီးၿပီဆိုၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္ရဲ႕ (wish) ကို ေဖာ္ျပတာ။ ဆုေတာင္းတိုင္းကေတာ့ မရဘူးေပါ့။ ဆုေတာင္းတိုင္း ရလို႔ရွိရင္ ဘာမွ လုပ္မေနနဲ႔။ထိုင္ၿပီးေတာ့ ဆုသာ ဆုေတာင္း။ စာေမးပြဲေအာင္လို႔ရွိရင္ ဒီ ၃- လုံးပါပါေစ၊ ၆- လုံး ပါပါေစ၊ ထိုင္သာ ဆုေတာင္းေန၊ စာမက်က္နဲ႔၊ ရမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အဲဒါေၾကာင္းမို႔လို႔ ဆုေတာင္း႐ုံနဲ႔ ဘယ္အရာမွ မရဘူး။

ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ wish ကိုေဖာ္ျပတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဆုေတာင္းတာ လိုခ်င္တဲ့ ဆႏၵရဲ႕ေနာက္မွာ လုံ႔လ ဝီရိယတို႔၊ အသိဉာဏ္တို႔ဆိုတာေတြ လိုအပ္တယ္ေပါ့။အဲဒီလို အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆီေလွ်ာ္စြာ အလုပ္လုပ္မွ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာေတြဆိုတာ ရႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို အခ်က္ေတြကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ေဟာတာျဖစ္တယ္။ဗုဒၶဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြထဲမွာအရာခပ္သိမ္းကို သိစြမ္းႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ရွိလို႔ `ဗုဒၶ` ဆိုတာကို အာ႐ုံျပဳၿပီးေတာ့ ႏွလုံးသြင္း ဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္ မိမိအတြက္ ကံေကာင္းလာႏိုင္တယ္ဆိုတာ ယုံၾကည္ၾကရမွာ ျဖစ္တယ္။ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ(ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါး တရားေတာ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ပူေဇာ္ပါသည္)

သားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်း

သားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်း။ သားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇတ်ကြောင်း။ ပုဂံပြည်ကျစွာမင်းကြီး နန်းစံသောချိန်အခါကဖြစ်လေသည်။

အောက်မြို့၊ဒေသမြို့၊သုံးမြို့ကို အပိုင်စားရသောသုံးမြို့ရှင်သည် သာယာဝတီမြို့ကို တည်ရာတွင် မြို့ရိုးတံတိုင်းထူ၍မရသောကြောင့် ပုဏ္ဏားဖြူ၊ ပုဏ္ဏားညိုတို့အား မေးမြန်းလေသည်။ ပုဏ္ဏားတို့က

“အောင်ပါသောတနင်္ဂနွေသမီးတစ်ယောက်ကို ဖျာလိပ်ကိုပွေ့လျက် သံခမောက်ဆောင်းကာ သပြေခက်ကိုနားမှာပန်လျက် အချိန်ခါ ကျလျှင်လာပါလိမ့်မည်။ ယင်းတနင်္ဂနွေ သမီးကိုစတေးပါက အောင်မြင်ပါလိမ့်မည်” ဟုလျှောက်တင်ကြလေသည်။

ထိုအခါမင်းအမိန့် အရမင်းမှုထမ်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် အောင်ပါသောအမျိုးသမီး လာရာအရပ်ကို စောင့်မျှော်၍နေကြလေသည်။ သုံးမြို့ရှင်၏တူတော်စပ်သူ ပညာဗလအမတ်သည် လူကြီးများကစေ့စပ်ပေးစားသော မြို့ဝန်သမီးကိုမယူပဲ ရွာသူကြီးသမီး မအောင်ဖြူကိုသာယူသဖြင့်

မြို့ဝန်မင်းသည် ပညာဗလအပေါ်တွင်အမျက်ထွက်ပြီး တိုင်းပြည်ကိုလုပ်ကြံလိမ့်မည်ဟု သတင်းလွှင့်၍သုံးမြို့ရှင်ထံ၌ ကုန်းချောစကားကို လျှောက်ထားလေသည်။ မြို့ဝန်၏စကားကိုယုံကြည်ပြီး သုံးမြို့ရှင်ကလည်း ပညာဗလကို ဖမ်းဆီးအကျဉ်းချထားသည်။

ထို့ပြင်ပညာဗလ၏နှမ “မမင်းလှ” ကိုပါဖမ်းဆီးသိမ်းယူရန်ကြံပြန်သည်။ မမင်းလှကဦးရီးတော်သုံးမြို့ရှင်၏ ပြုမှုချက်ကိုမခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဦးရီးတော်၏အသိမ်းပိုက်မခံပဲ မိမိကိုယ်ကိုအသက်အောင့်၍သေလိုက်ရာ သုံးပန်လှနတ်ဖြစ်သွားလေသည်။

 

ယင်းသုံးပန်လှနတ်သည် အပျိုဘဝ၌ကွယ်လွန်သဖြင့် သမီးရည်းစားစုံတွဲနေထိုင်မှုများ၊ အချစ်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများကိုမကြိုက်ချေ။ မအောင်ဖြူသည်ယင်း၏ယောက်ျား ရာဇဝတ်သင့်သည်ဟုကြား၍ တွေ့ဆုံရန်လိုက်လာရာတွင် မြို့ပေါ်၌ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန်အတွက် သံဒယ်အိုးယူဆောင်လာပြီး အပူဒဏ်ကိုကာသည့်အနေဖြင့်

ထိုသံဒယ်ကိုခေါင်းတွင်ဆောင်းကာ အိပ်ရန်အတွက်ဖျာကိုလိပ်ယူပိုက်ပြီး လိုက်လာလေသည်။ လမ်းခရီး၌တွေ့သော သပြေခက်အားပန်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်မအောင်ဖြူအား ထည့်သွင်းကာစတေးလိုက်လေသည်။

မစတေးမီမအောင်ဖြူက အပြစ်မရှိသောသူ့အား စတေးသည့်အတွက် သာယာဝတီနယ်တွင် ဆင်ကောင်းမြင်းကောင်း မထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားခဲ့ပါကလဲ အသေဆိုးပါစေ။ ဘုန်းကံကြီးသောယောက်ျား မပေါ်ပါစေနှင့် ပေါ်ခဲ့သည်ရှိသော် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အသေဆိုးပါစေ။

မိန်းမကောင်းမထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားပါကပြည့်တန်ဆာဖြစ်ပါစေ။ ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းလည်း မရှိကြပါစေနှင့်ဟု ကျိန်စာဆိုသွားလေသည်။ ထို့ပြင်မိမိသည် လင်ကိုချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လေရာဘဝတွင် လင်ယောက်ျားနှင့်သာ ပေါင်းသင်းရပါစေသားဟူ၍လည်း ဆုတောင်းသွားလေသည်။

(ထိုမအောင်ဖြူ၏ကျိန်စာကြောင့် သာယာဝတီနယ်သည် လူမိုက်များပေါများသည်ဟုဆိုစမှတ် ပြုကြသည်) မအောင်ဖြူသည် စတေးခံရ၍ သေဆုံးသောအခါ စိတ်ကြမ်းကိုယ်ကြမ်းကျိန်ဆဲ၍သေရသောကြောင့် နောင်ဘဝတွင်ဘီလူးမဖြစ်သွားလေသည်။

ဘီလူးမဖြစ်သောအခါ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချထားခြင်းခံရသော မိမိ၏လင်ယောက်ျားကို တန်ခိုးဖြင့်ယူဆောင်၍ သူမပိုင်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အတူတကွပေါင်းသင်း နေထိုင်ကြလေသည်။ မကြာခင်သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလေသည်။

ထိုသားသည်ဘီလူးမနှင့် လူသားညား၍ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သောကြောင့် ခွန်အားဗလကြီးမားကာ အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် ခြေဖဝါးသည်တစ်တောင်ခန့်ရှိ၍ ယင်းကိုခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်ဟု ခေါ်တွင်လေသည်။ ဆင်ကိုပင်ဖမ်း၍ အစွယ်ကိုချိုးနိုင်သော ခွန်အားဗလစွမ်းရည် သတ္တိနှင့်လည်းပြည့်စုံလေသည်။

မောင်မဲခေါင်သည် ဖခင်၏ပြောပြချက်အရ လူသားများနေထိုင်ရာကို သွားချင်လှသည်ကတစ်ကြောင်း၊ မယ်တော်ကလည်းဘီလူးမ ဖြစ်နေသည်ကတစ်ကြောင်းတို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင်နေလိုစိတ်မရှိပေ။

တစ်နေ့တွင်မယ်တော်ပြင်ပထွက်၍ အစာရှာနေခိုက် ဖခင်ကိုထမ်း၍ထွက်ပြေးလေသည်။ မယ်တော်ဘီလူးမကလည်းပြန်ရောက်၍ သိလျှင်သိချင်းလိုက်လေရာ သူပိုင်သောနယ်ပယ်ကို ကျော်သွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဆက်လက်မလိုက်နိုင်တော့ပဲ သားနှင့်လင်အတွက် အပူမီးတောက်လောင်ကာ ရင်ကွဲနာကျပြီးသေဆုံးလေသည်။

ဘီလူးမဘဝမှသေဆုံးစဉ်ကို စိတ်စောနေ၍ လူ့ဘဝမအောင်ဖြူဖြစ်စဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သောဖျာလိပ်ကို သတိရစွဲလမ်းချက်ဥပါဒါန်ကြောင့် ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူ ဖြစ်လာလေသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူသည် လင်နှင့်သားကိုစိတ်နာသော ကြောင့်သူမကို တင်မြှောက်ပသသောအခါ ယောက်ျားများကိုင်တွယ် ပူဇော်ပသခြင်းမပြုရပေ။

မိန်းမများသာပူဇော်ပသရသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတင်မြှောက်ရာတွင် ကန်တော့ပွဲ၌ထည့်ရိုးထုံးစံဖြစ်အုန်း၊ ငှက်ပျောကိုထည့်ပြီး ပွဲရှေ့၌ဖျာလိပ်သစ်တွင် ထဘီ၊အင်္ကျီ၊ဆံစု၊ဘီးစသည်ဖြင့် လူကဲ့သို့ဝတ်ဆင်လျက် ကျောက်ပြင်၊သနပ်ခါးတုံး၊မှန်တို့ဖြင့် အဆင်သင့်ထားပေးရသည်။

အပျိုအရွယ်မိန်းမပျို ကလေးများဆုံမိကြသည့်အခါ မိမိရည်မှန်းထားသူနှင့် ပေါင်းသင်းရမှုမှန်ပါလျှင် မအောင်ဖြူသခင်မကြီးက ဘယ်နှစ်ချက်ရိုက်ပြတော်မူပါဟု အပျော်ပါးရယ်စရာ မေးမြန်းကြလေ့ရှိသည်။ အမျိုးသမီးလောကတွင် ထင်ရှားသောနတ်တစ်ပါးဖြစ်လေသည်။

မအောင်ဖြူနတ်ဝင်ပါက ဖျာလိပ်ဘယ်ညာယိမ်းပြသည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။ ကြို့ပင်ကောက်မြို့သို့ ကြုံတုန်းကြုံခိုက်ရောက်ရှိပါက သွားရောက်လေ့လာနိုင်ပါကြောင်း ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်။ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လေ့လာရသလောက် ပြန်လည်မျှဝေခြင်းပါ။ လေးစားစွာဖြင့် ခရက်ဒစ်ပေးပါသည်။

သားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်း။ သားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇတ်ကြောင်း။ ပုဂံပြည်ကျစွာမင်းကြီး နန်းစံသောချိန်အခါကဖြစ်လေသည်။

အောက်မြို့၊ဒေသမြို့၊သုံးမြို့ကို အပိုင်စားရသောသုံးမြို့ရှင်သည် သာယာဝတီမြို့ကို တည်ရာတွင် မြို့ရိုးတံတိုင်းထူ၍မရသောကြောင့် ပုဏ္ဏားဖြူ၊ ပုဏ္ဏားညိုတို့အား မေးမြန်းလေသည်။ ပုဏ္ဏားတို့က

“အောင်ပါသောတနင်္ဂနွေသမီးတစ်ယောက်ကို ဖျာလိပ်ကိုပွေ့လျက် သံခမောက်ဆောင်းကာ သပြေခက်ကိုနားမှာပန်လျက် အချိန်ခါ ကျလျှင်လာပါလိမ့်မည်။ ယင်းတနင်္ဂနွေ သမီးကိုစတေးပါက အောင်မြင်ပါလိမ့်မည်” ဟုလျှောက်တင်ကြလေသည်။

ထိုအခါမင်းအမိန့် အရမင်းမှုထမ်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် အောင်ပါသောအမျိုးသမီး လာရာအရပ်ကို စောင့်မျှော်၍နေကြလေသည်။ သုံးမြို့ရှင်၏တူတော်စပ်သူ ပညာဗလအမတ်သည် လူကြီးများကစေ့စပ်ပေးစားသော မြို့ဝန်သမီးကိုမယူပဲ ရွာသူကြီးသမီး မအောင်ဖြူကိုသာယူသဖြင့်

မြို့ဝန်မင်းသည် ပညာဗလအပေါ်တွင်အမျက်ထွက်ပြီး တိုင်းပြည်ကိုလုပ်ကြံလိမ့်မည်ဟု သတင်းလွှင့်၍သုံးမြို့ရှင်ထံ၌ ကုန်းချောစကားကို လျှောက်ထားလေသည်။ မြို့ဝန်၏စကားကိုယုံကြည်ပြီး သုံးမြို့ရှင်ကလည်း ပညာဗလကို ဖမ်းဆီးအကျဉ်းချထားသည်။

ထို့ပြင်ပညာဗလ၏နှမ “မမင်းလှ” ကိုပါဖမ်းဆီးသိမ်းယူရန်ကြံပြန်သည်။ မမင်းလှကဦးရီးတော်သုံးမြို့ရှင်၏ ပြုမှုချက်ကိုမခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဦးရီးတော်၏အသိမ်းပိုက်မခံပဲ မိမိကိုယ်ကိုအသက်အောင့်၍သေလိုက်ရာ သုံးပန်လှနတ်ဖြစ်သွားလေသည်။

ယင်းသုံးပန်လှနတ်သည် အပျိုဘဝ၌ကွယ်လွန်သဖြင့် သမီးရည်းစားစုံတွဲနေထိုင်မှုများ၊ အချစ်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများကိုမကြိုက်ချေ။ မအောင်ဖြူသည်ယင်း၏ယောက်ျား ရာဇဝတ်သင့်သည်ဟုကြား၍ တွေ့ဆုံရန်လိုက်လာရာတွင် မြို့ပေါ်၌ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန်အတွက် သံဒယ်အိုးယူဆောင်လာပြီး အပူဒဏ်ကိုကာသည့်အနေဖြင့်

ထိုသံဒယ်ကိုခေါင်းတွင်ဆောင်းကာ အိပ်ရန်အတွက်ဖျာကိုလိပ်ယူပိုက်ပြီး လိုက်လာလေသည်။ လမ်းခရီး၌တွေ့သော သပြေခက်အားပန်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်မအောင်ဖြူအား ထည့်သွင်းကာစတေးလိုက်လေသည်။

မစတေးမီမအောင်ဖြူက အပြစ်မရှိသောသူ့အား စတေးသည့်အတွက် သာယာဝတီနယ်တွင် ဆင်ကောင်းမြင်းကောင်း မထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားခဲ့ပါကလဲ အသေဆိုးပါစေ။ ဘုန်းကံကြီးသောယောက်ျား မပေါ်ပါစေနှင့် ပေါ်ခဲ့သည်ရှိသော် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အသေဆိုးပါစေ။

မိန်းမကောင်းမထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားပါကပြည့်တန်ဆာဖြစ်ပါစေ။ ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းလည်း မရှိကြပါစေနှင့်ဟု ကျိန်စာဆိုသွားလေသည်။ ထို့ပြင်မိမိသည် လင်ကိုချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လေရာဘဝတွင် လင်ယောက်ျားနှင့်သာ ပေါင်းသင်းရပါစေသားဟူ၍လည်း ဆုတောင်းသွားလေသည်။

 

(ထိုမအောင်ဖြူ၏ကျိန်စာကြောင့် သာယာဝတီနယ်သည် လူမိုက်များပေါများသည်ဟုဆိုစမှတ် ပြုကြသည်) မအောင်ဖြူသည် စတေးခံရ၍ သေဆုံးသောအခါ စိတ်ကြမ်းကိုယ်ကြမ်းကျိန်ဆဲ၍သေရသောကြောင့် နောင်ဘဝတွင်ဘီလူးမဖြစ်သွားလေသည်။

ဘီလူးမဖြစ်သောအခါ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချထားခြင်းခံရသော မိမိ၏လင်ယောက်ျားကို တန်ခိုးဖြင့်ယူဆောင်၍ သူမပိုင်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အတူတကွပေါင်းသင်း နေထိုင်ကြလေသည်။ မကြာခင်သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလေသည်။

ထိုသားသည်ဘီလူးမနှင့် လူသားညား၍ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သောကြောင့် ခွန်အားဗလကြီးမားကာ အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် ခြေဖဝါးသည်တစ်တောင်ခန့်ရှိ၍ ယင်းကိုခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်ဟု ခေါ်တွင်လေသည်။ ဆင်ကိုပင်ဖမ်း၍ အစွယ်ကိုချိုးနိုင်သော ခွန်အားဗလစွမ်းရည် သတ္တိနှင့်လည်းပြည့်စုံလေသည်။

မောင်မဲခေါင်သည် ဖခင်၏ပြောပြချက်အရ လူသားများနေထိုင်ရာကို သွားချင်လှသည်ကတစ်ကြောင်း၊ မယ်တော်ကလည်းဘီလူးမ ဖြစ်နေသည်ကတစ်ကြောင်းတို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင်နေလိုစိတ်မရှိပေ။

တစ်နေ့တွင်မယ်တော်ပြင်ပထွက်၍ အစာရှာနေခိုက် ဖခင်ကိုထမ်း၍ထွက်ပြေးလေသည်။ မယ်တော်ဘီလူးမကလည်းပြန်ရောက်၍ သိလျှင်သိချင်းလိုက်လေရာ သူပိုင်သောနယ်ပယ်ကို ကျော်သွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဆက်လက်မလိုက်နိုင်တော့ပဲ သားနှင့်လင်အတွက် အပူမီးတောက်လောင်ကာ ရင်ကွဲနာကျပြီးသေဆုံးလေသည်။

ဘီလူးမဘဝမှသေဆုံးစဉ်ကို စိတ်စောနေ၍ လူ့ဘဝမအောင်ဖြူဖြစ်စဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သောဖျာလိပ်ကို သတိရစွဲလမ်းချက်ဥပါဒါန်ကြောင့် ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူ ဖြစ်လာလေသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူသည် လင်နှင့်သားကိုစိတ်နာသော ကြောင့်သူမကို တင်မြှောက်ပသသောအခါ ယောက်ျားများကိုင်တွယ် ပူဇော်ပသခြင်းမပြုရပေ။

မိန်းမများသာပူဇော်ပသရသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတင်မြှောက်ရာတွင် ကန်တော့ပွဲ၌ထည့်ရိုးထုံးစံဖြစ်အုန်း၊ ငှက်ပျောကိုထည့်ပြီး ပွဲရှေ့၌ဖျာလိပ်သစ်တွင် ထဘီ၊အင်္ကျီ၊ဆံစု၊ဘီးစသည်ဖြင့် လူကဲ့သို့ဝတ်ဆင်လျက် ကျောက်ပြင်၊သနပ်ခါးတုံး၊မှန်တို့ဖြင့် အဆင်သင့်ထားပေးရသည်။

အပျိုအရွယ်မိန်းမပျို ကလေးများဆုံမိကြသည့်အခါ မိမိရည်မှန်းထားသူနှင့် ပေါင်းသင်းရမှုမှန်ပါလျှင် မအောင်ဖြူသခင်မကြီးက ဘယ်နှစ်ချက်ရိုက်ပြတော်မူပါဟု အပျော်ပါးရယ်စရာ မေးမြန်းကြလေ့ရှိသည်။ အမျိုးသမီးလောကတွင် ထင်ရှားသောနတ်တစ်ပါးဖြစ်လေသည်။

မအောင်ဖြူနတ်ဝင်ပါက ဖျာလိပ်ဘယ်ညာယိမ်းပြသည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။ ကြို့ပင်ကောက်မြို့သို့ ကြုံတုန်းကြုံခိုက်ရောက်ရှိပါက သွားရောက်လေ့လာနိုင်ပါကြောင်း ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်။ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လေ့လာရသလောက် ပြန်လည်မျှဝေခြင်းပါ။ လေးစားစွာဖြင့် ခရက်ဒစ်ပေးပါသည်။

Zawgyi

သားေျခရာတစ္ေတာင္ ေမာင္မဲေခါင္ႏွင့္မိခင္ျဖစ္သူ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴတို႔ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း။ သားေျခရာတစ္ေတာင္ ေမာင္မဲေခါင္ႏွင့္မိခင္ျဖစ္သူ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴတို႔ရဲ႕ ဘဝဇတ္ေၾကာင္း။ ပုဂံျပည္က်စြာမင္းႀကီး နန္းစံေသာခ်ိန္အခါကျဖစ္ေလသည္။

ေအာက္ၿမိဳ႕၊ေဒသၿမိဳ႕၊သုံးၿမိဳ႕ကို အပိုင္စားရေသာသုံးၿမိဳ႕ရွင္သည္ သာယာဝတီၿမိဳ႕ကို တည္ရာတြင္ ၿမိဳ႕႐ိုးတံတိုင္းထူ၍မရေသာေၾကာင့္ ပုဏၰားျဖဴ၊ ပုဏၰားညိဳတို႔အား ေမးျမန္းေလသည္။ ပုဏၰားတို႔က

“ေအာင္ပါေသာတနဂၤေႏြသမီးတစ္ေယာက္ကို ဖ်ာလိပ္ကိုေပြ႕လ်က္ သံခေမာက္ေဆာင္းကာ သေျပခက္ကိုနားမွာပန္လ်က္ အခ်ိန္ခါ က်လွ်င္လာပါလိမ့္မည္။ ယင္းတနဂၤေႏြ သမီးကိုစေတးပါက ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မည္” ဟုေလွ်ာက္တင္ၾကေလသည္။

ထိုအခါမင္းအမိန႔္ အရမင္းမႈထမ္းတို႔သည္ ထိုေနရာတြင္ ေအာင္ပါေသာအမ်ိဳးသမီး လာရာအရပ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္၍ေနၾကေလသည္။ သုံးၿမိဳ႕ရွင္၏တူေတာ္စပ္သူ ပညာဗလအမတ္သည္ လူႀကီးမ်ားကေစ့စပ္ေပးစားေသာ ၿမိဳ႕ဝန္သမီးကိုမယူပဲ ႐ြာသူႀကီးသမီး မေအာင္ျဖဴကိုသာယူသျဖင့္

ၿမိဳ႕ဝန္မင္းသည္ ပညာဗလအေပၚတြင္အမ်က္ထြက္ၿပီး တိုင္းျပည္ကိုလုပ္ႀကံလိမ့္မည္ဟု သတင္းလႊင့္၍သုံးၿမိဳ႕ရွင္ထံ၌ ကုန္းေခ်ာစကားကို ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ၿမိဳ႕ဝန္၏စကားကိုယုံၾကည္ၿပီး သုံးၿမိဳ႕ရွင္ကလည္း ပညာဗလကို ဖမ္းဆီးအက်ဥ္းခ်ထားသည္။

ထို႔ျပင္ပညာဗလ၏ႏွမ “မမင္းလွ” ကိုပါဖမ္းဆီးသိမ္းယူရန္ႀကံျပန္သည္။ မမင္းလွကဦးရီးေတာ္သုံးၿမိဳ႕ရွင္၏ ျပဳမႈခ်က္ကိုမခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ကာ ဦးရီးေတာ္၏အသိမ္းပိုက္မခံပဲ မိမိကိုယ္ကိုအသက္ေအာင့္၍ေသလိုက္ရာ သုံးပန္လွနတ္ျဖစ္သြားေလသည္။

 

ယင္းသုံးပန္လွနတ္သည္ အပ်ိဳဘဝ၌ကြယ္လြန္သျဖင့္ သမီးရည္းစားစုံတြဲေနထိုင္မႈမ်ား၊ အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ကိစၥမ်ားကိုမႀကိဳက္ေခ်။ မေအာင္ျဖဴသည္ယင္း၏ေယာက္်ား ရာဇဝတ္သင့္သည္ဟုၾကား၍ ေတြ႕ဆုံရန္လိုက္လာရာတြင္ ၿမိဳ႕ေပၚ၌ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရန္အတြက္ သံဒယ္အိုးယူေဆာင္လာၿပီး အပူဒဏ္ကိုကာသည့္အေနျဖင့္

ထိုသံဒယ္ကိုေခါင္းတြင္ေဆာင္းကာ အိပ္ရန္အတြက္ဖ်ာကိုလိပ္ယူပိုက္ၿပီး လိုက္လာေလသည္။ လမ္းခရီး၌ေတြ႕ေသာ သေျပခက္အားပန္ဆင္လိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္မေအာင္ျဖဴအား ထည့္သြင္းကာစေတးလိုက္ေလသည္။

မစေတးမီမေအာင္ျဖဴက အျပစ္မရွိေသာသူ႔အား စေတးသည့္အတြက္ သာယာဝတီနယ္တြင္ ဆင္ေကာင္းျမင္းေကာင္း မထြန္းကားပါေစႏွင့္ ထြန္းကားခဲ့ပါကလဲ အေသဆိုးပါေစ။ ဘုန္းကံႀကီးေသာေယာက္်ား မေပၚပါေစႏွင့္ ေပၚခဲ့သည္ရွိေသာ္ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ႏွင့္ အေသဆိုးပါေစ။

မိန္းမေကာင္းမထြန္းကားပါေစႏွင့္ ထြန္းကားပါကျပည့္တန္ဆာျဖစ္ပါေစ။ ႀကီးပြားတိုးတက္ျခင္းလည္း မရွိၾကပါေစႏွင့္ဟု က်ိန္စာဆိုသြားေလသည္။ ထို႔ျပင္မိမိသည္ လင္ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးရာ ျဖစ္ေလရာဘဝတြင္ လင္ေယာက္်ားႏွင့္သာ ေပါင္းသင္းရပါေစသားဟူ၍လည္း ဆုေတာင္းသြားေလသည္။

(ထိုမေအာင္ျဖဴ၏က်ိန္စာေၾကာင့္ သာယာဝတီနယ္သည္ လူမိုက္မ်ားေပါမ်ားသည္ဟုဆိုစမွတ္ ျပဳၾကသည္) မေအာင္ျဖဴသည္ စေတးခံရ၍ ေသဆုံးေသာအခါ စိတ္ၾကမ္းကိုယ္ၾကမ္းက်ိန္ဆဲ၍ေသရေသာေၾကာင့္ ေနာင္ဘဝတြင္ဘီလူးမျဖစ္သြားေလသည္။

ဘီလူးမျဖစ္ေသာအခါ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ထားျခင္းခံရေသာ မိမိ၏လင္ေယာက္်ားကို တန္ခိုးျဖင့္ယူေဆာင္၍ သူမပိုင္ဆိုင္ရာနယ္ပယ္အတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီး အတူတကြေပါင္းသင္း ေနထိုင္ၾကေလသည္။ မၾကာခင္သားတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားေလသည္။

ထိုသားသည္ဘီလူးမႏွင့္ လူသားညား၍ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ခြန္အားဗလႀကီးမားကာ အ႐ြယ္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေျခဖဝါးသည္တစ္ေတာင္ခန႔္ရွိ၍ ယင္းကိုေျခရာတစ္ေတာင္ ေမာင္မဲေခါင္ဟု ေခၚတြင္ေလသည္။ ဆင္ကိုပင္ဖမ္း၍ အစြယ္ကိုခ်ိဳးႏိုင္ေသာ ခြန္အားဗလစြမ္းရည္ သတၱိႏွင့္လည္းျပည့္စုံေလသည္။

ေမာင္မဲေခါင္သည္ ဖခင္၏ေျပာျပခ်က္အရ လူသားမ်ားေနထိုင္ရာကို သြားခ်င္လွသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မယ္ေတာ္ကလည္းဘီလူးမ ျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိုေနရာတြင္ေနလိုစိတ္မရွိေပ။

တစ္ေန႔တြင္မယ္ေတာ္ျပင္ပထြက္၍ အစာရွာေနခိုက္ ဖခင္ကိုထမ္း၍ထြက္ေျပးေလသည္။ မယ္ေတာ္ဘီလူးမကလည္းျပန္ေရာက္၍ သိလွ်င္သိခ်င္းလိုက္ေလရာ သူပိုင္ေသာနယ္ပယ္ကို ေက်ာ္သြားၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ ဆက္လက္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ သားႏွင့္လင္အတြက္ အပူမီးေတာက္ေလာင္ကာ ရင္ကြဲနာက်ၿပီးေသဆုံးေလသည္။

ဘီလူးမဘဝမွေသဆုံးစဥ္ကို စိတ္ေစာေန၍ လူ႔ဘဝမေအာင္ျဖဴျဖစ္စဥ္က က်န္ရစ္ခဲ့ေသာဖ်ာလိပ္ကို သတိရစြဲလမ္းခ်က္ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴ ျဖစ္လာေလသည္။ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴသည္ လင္ႏွင့္သားကိုစိတ္နာေသာ ေၾကာင့္သူမကို တင္ေျမႇာက္ပသေသာအခါ ေယာက္်ားမ်ားကိုင္တြယ္ ပူေဇာ္ပသျခင္းမျပဳရေပ။

မိန္းမမ်ားသာပူေဇာ္ပသရသည္။ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴတင္ေျမႇာက္ရာတြင္ ကန္ေတာ့ပြဲ၌ထည့္႐ိုးထုံးစံျဖစ္အုန္း၊ ငွက္ေပ်ာကိုထည့္ၿပီး ပြဲေရွ႕၌ဖ်ာလိပ္သစ္တြင္ ထဘီ၊အက်ႌ၊ဆံစု၊ဘီးစသည္ျဖင့္ လူကဲ့သို႔ဝတ္ဆင္လ်က္ ေက်ာက္ျပင္၊သနပ္ခါးတုံး၊မွန္တို႔ျဖင့္ အဆင္သင့္ထားေပးရသည္။

အပ်ိဳအ႐ြယ္မိန္းမပ်ိဳ ကေလးမ်ားဆုံမိၾကသည့္အခါ မိမိရည္မွန္းထားသူႏွင့္ ေပါင္းသင္းရမႈမွန္ပါလွ်င္ မေအာင္ျဖဴသခင္မႀကီးက ဘယ္ႏွစ္ခ်က္႐ိုက္ျပေတာ္မူပါဟု အေပ်ာ္ပါးရယ္စရာ ေမးျမန္းၾကေလ့ရွိသည္။ အမ်ိဳးသမီးေလာကတြင္ ထင္ရွားေသာနတ္တစ္ပါးျဖစ္ေလသည္။

မေအာင္ျဖဴနတ္ဝင္ပါက ဖ်ာလိပ္ဘယ္ညာယိမ္းျပသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကေလသည္။ ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕သို႔ ႀကဳံတုန္းႀကဳံခိုက္ေရာက္ရွိပါက သြားေရာက္ေလ့လာႏိုင္ပါေၾကာင္း ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ေလ့လာရသေလာက္ ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းပါ။ ေလးစားစြာျဖင့္ ခရက္ဒစ္ေပးပါသည္။

သားေျခရာတစ္ေတာင္ ေမာင္မဲေခါင္ႏွင့္မိခင္ျဖစ္သူ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴတို႔ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း။ သားေျခရာတစ္ေတာင္ ေမာင္မဲေခါင္ႏွင့္မိခင္ျဖစ္သူ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴတို႔ရဲ႕ ဘဝဇတ္ေၾကာင္း။ ပုဂံျပည္က်စြာမင္းႀကီး နန္းစံေသာခ်ိန္အခါကျဖစ္ေလသည္။

ေအာက္ၿမိဳ႕၊ေဒသၿမိဳ႕၊သုံးၿမိဳ႕ကို အပိုင္စားရေသာသုံးၿမိဳ႕ရွင္သည္ သာယာဝတီၿမိဳ႕ကို တည္ရာတြင္ ၿမိဳ႕ရိုးတံတိုင္းထူ၍မရေသာေၾကာင့္ ပုဏၰားျဖဴ၊ ပုဏၰားညိုတို႔အား ေမးျမန္းေလသည္။ ပုဏၰားတို႔က

“ေအာင္ပါေသာတနဂၤေႏြသမီးတစ္ေယာက္ကို ဖ်ာလိပ္ကိုေပြ႕လ်က္ သံခေမာက္ေဆာင္းကာ သေျပခက္ကိုနားမွာပန္လ်က္ အခ်ိန္ခါ က်လွ်င္လာပါလိမ့္မည္။ ယင္းတနဂၤေႏြ သမီးကိုစေတးပါက ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မည္” ဟုေလွ်ာက္တင္ၾကေလသည္။

ထိုအခါမင္းအမိန႔္ အရမင္းမႈထမ္းတို႔သည္ ထိုေနရာတြင္ ေအာင္ပါေသာအမ်ိဳးသမီး လာရာအရပ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္၍ေနၾကေလသည္။ သုံးၿမိဳ႕ရွင္၏တူေတာ္စပ္သူ ပညာဗလအမတ္သည္ လူႀကီးမ်ားကေစ့စပ္ေပးစားေသာ ၿမိဳ႕ဝန္သမီးကိုမယူပဲ ႐ြာသူႀကီးသမီး မေအာင္ျဖဴကိုသာယူသျဖင့္

ၿမိဳ႕ဝန္မင္းသည္ ပညာဗလအေပၚတြင္အမ်က္ထြက္ၿပီး တိုင္းျပည္ကိုလုပ္ႀကံလိမ့္မည္ဟု သတင္းလႊင့္၍သုံးၿမိဳ႕ရွင္ထံ၌ ကုန္းေခ်ာစကားကို ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ၿမိဳ႕ဝန္၏စကားကိုယုံၾကည္ၿပီး သုံးၿမိဳ႕ရွင္ကလည္း ပညာဗလကို ဖမ္းဆီးအက်ဥ္းခ်ထားသည္။

ထို႔ျပင္ပညာဗလ၏ႏွမ “မမင္းလွ” ကိုပါဖမ္းဆီးသိမ္းယူရန္ႀကံျပန္သည္။ မမင္းလွကဦးရီးေတာ္သုံးၿမိဳ႕ရွင္၏ ျပဳမႈခ်က္ကိုမခံမရပ္နိုင္ျဖစ္ကာ ဦးရီးေတာ္၏အသိမ္းပိုက္မခံပဲ မိမိကိုယ္ကိုအသက္ေအာင့္၍ေသလိုက္ရာ သုံးပန္လွနတ္ျဖစ္သြားေလသည္။

ယင္းသုံးပန္လွနတ္သည္ အပ်ိဳဘဝ၌ကြယ္လြန္သျဖင့္ သမီးရည္းစားစုံတြဲေနထိုင္မႈမ်ား၊ အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ကိစၥမ်ားကိုမႀကိဳက္ေခ်။ မေအာင္ျဖဴသည္ယင္း၏ေယာက္်ား ရာဇဝတ္သင့္သည္ဟုၾကား၍ ေတြ႕ဆုံရန္လိုက္လာရာတြင္ ၿမိဳ႕ေပၚ၌ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရန္အတြက္ သံဒယ္အိုးယူေဆာင္လာၿပီး အပူဒဏ္ကိုကာသည့္အေနျဖင့္

ထိုသံဒယ္ကိုေခါင္းတြင္ေဆာင္းကာ အိပ္ရန္အတြက္ဖ်ာကိုလိပ္ယူပိုက္ၿပီး လိုက္လာေလသည္။ လမ္းခရီး၌ေတြ႕ေသာ သေျပခက္အားပန္ဆင္လိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္မေအာင္ျဖဴအား ထည့္သြင္းကာစေတးလိုက္ေလသည္။

မစေတးမီမေအာင္ျဖဴက အျပစ္မရွိေသာသူ႕အား စေတးသည့္အတြက္ သာယာဝတီနယ္တြင္ ဆင္ေကာင္းျမင္းေကာင္း မထြန္းကားပါေစႏွင့္ ထြန္းကားခဲ့ပါကလဲ အေသဆိုးပါေစ။ ဘုန္းကံႀကီးေသာေယာက္်ား မေပၚပါေစႏွင့္ ေပၚခဲ့သည္ရွိေသာ္ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ႏွင့္ အေသဆိုးပါေစ။

မိန္းမေကာင္းမထြန္းကားပါေစႏွင့္ ထြန္းကားပါကျပည့္တန္ဆာျဖစ္ပါေစ။ ႀကီးပြားတိုးတက္ျခင္းလည္း မရွိၾကပါေစႏွင့္ဟု က်ိန္စာဆိုသြားေလသည္။ ထို႔ျပင္မိမိသည္ လင္ကိုခ်စ္ျမတ္နိုးရာ ျဖစ္ေလရာဘဝတြင္ လင္ေယာက္်ားႏွင့္သာ ေပါင္းသင္းရပါေစသားဟူ၍လည္း ဆုေတာင္းသြားေလသည္။

 

(ထိုမေအာင္ျဖဴ၏က်ိန္စာေၾကာင့္ သာယာဝတီနယ္သည္ လူမိုက္မ်ားေပါမ်ားသည္ဟုဆိုစမွတ္ ျပဳၾကသည္) မေအာင္ျဖဴသည္ စေတးခံရ၍ ေသဆုံးေသာအခါ စိတ္ၾကမ္းကိုယ္ၾကမ္းက်ိန္ဆဲ၍ေသရေသာေၾကာင့္ ေနာင္ဘဝတြင္ဘီလူးမျဖစ္သြားေလသည္။

ဘီလူးမျဖစ္ေသာအခါ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ထားျခင္းခံရေသာ မိမိ၏လင္ေယာက္်ားကို တန္ခိုးျဖင့္ယူေဆာင္၍ သူမပိုင္ဆိုင္ရာနယ္ပယ္အတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီး အတူတကြေပါင္းသင္း ေနထိုင္ၾကေလသည္။ မၾကာခင္သားတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားေလသည္။

ထိုသားသည္ဘီလူးမႏွင့္ လူသားညား၍ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ခြန္အားဗလႀကီးမားကာ အ႐ြယ္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေျခဖဝါးသည္တစ္ေတာင္ခန႔္ရွိ၍ ယင္းကိုေျခရာတစ္ေတာင္ ေမာင္မဲေခါင္ဟု ေခၚတြင္ေလသည္။ ဆင္ကိုပင္ဖမ္း၍ အစြယ္ကိုခ်ိဳးနိုင္ေသာ ခြန္အားဗလစြမ္းရည္ သတၱိႏွင့္လည္းျပည့္စုံေလသည္။

ေမာင္မဲေခါင္သည္ ဖခင္၏ေျပာျပခ်က္အရ လူသားမ်ားေနထိုင္ရာကို သြားခ်င္လွသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မယ္ေတာ္ကလည္းဘီလူးမ ျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ထိုေနရာတြင္ေနလိုစိတ္မရွိေပ။

တစ္ေန႕တြင္မယ္ေတာ္ျပင္ပထြက္၍ အစာရွာေနခိုက္ ဖခင္ကိုထမ္း၍ထြက္ေျပးေလသည္။ မယ္ေတာ္ဘီလူးမကလည္းျပန္ေရာက္၍ သိလွ်င္သိခ်င္းလိုက္ေလရာ သူပိုင္ေသာနယ္ပယ္ကို ေက်ာ္သြားၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ ဆက္လက္မလိုက္နိုင္ေတာ့ပဲ သားႏွင့္လင္အတြက္ အပူမီးေတာက္ေလာင္ကာ ရင္ကြဲနာက်ၿပီးေသဆုံးေလသည္။

ဘီလူးမဘဝမွေသဆုံးစဥ္ကို စိတ္ေစာေန၍ လူ႕ဘဝမေအာင္ျဖဴျဖစ္စဥ္က က်န္ရစ္ခဲ့ေသာဖ်ာလိပ္ကို သတိရစြဲလမ္းခ်က္ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴ ျဖစ္လာေလသည္။ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴသည္ လင္ႏွင့္သားကိုစိတ္နာေသာ ေၾကာင့္သူမကို တင္ျမႇောက္ပသေသာအခါ ေယာက္်ားမ်ားကိုင္တြယ္ ပူေဇာ္ပသျခင္းမျပဳရေပ။

မိန္းမမ်ားသာပူေဇာ္ပသရသည္။ ဖ်ာလိပ္နတ္မေအာင္ျဖဴတင္ျမႇောက္ရာတြင္ ကန္ေတာ့ပြဲ၌ထည့္ရိုးထုံးစံျဖစ္အုန္း၊ ငွက္ေပ်ာကိုထည့္ၿပီး ပြဲေရွ႕၌ဖ်ာလိပ္သစ္တြင္ ထဘီ၊အကၤ်ီ၊ဆံစု၊ဘီးစသည္ျဖင့္ လူကဲ့သို႔ဝတ္ဆင္လ်က္ ေက်ာက္ျပင္၊သနပ္ခါးတုံး၊မွန္တို႔ျဖင့္ အဆင္သင့္ထားေပးရသည္။

အပ်ိဳအ႐ြယ္မိန္းမပ်ိဳ ကေလးမ်ားဆုံမိၾကသည့္အခါ မိမိရည္မွန္းထားသူႏွင့္ ေပါင္းသင္းရမႈမွန္ပါလွ်င္ မေအာင္ျဖဴသခင္မႀကီးက ဘယ္ႏွစ္ခ်က္ရိုက္ျပေတာ္မူပါဟု အေပ်ာ္ပါးရယ္စရာ ေမးျမန္းၾကေလ့ရွိသည္။ အမ်ိဳးသမီးေလာကတြင္ ထင္ရွားေသာနတ္တစ္ပါးျဖစ္ေလသည္။

မေအာင္ျဖဴနတ္ဝင္ပါက ဖ်ာလိပ္ဘယ္ညာယိမ္းျပသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကေလသည္။ ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕သို႔ ႀကဳံတုန္းႀကဳံခိုက္ေရာက္ရွိပါက သြားေရာက္ေလ့လာနိုင္ပါေၾကာင္း ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။ ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ေလ့လာရသေလာက္ ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းပါ။ ေလးစားစြာျဖင့္ ခရက္ဒစ္ေပးပါသည္။

သုံးမိနစ် ရေနွေးအိုးတွေ ဝယ်ပြီး ခဏနဲ့ပျက်လို့ စိတ်ညစ်နေပြီလား ဒီနည်းလေးအတိုင်း ပြင်ကြည့်ပါ လုံးဝ အဆင်ပြေသွားစေရမယ် …

၃ မိနစ်ရေနွေးအိုးပျက်လို့ လွှင့်မပစ်နဲ့ ဒီအတိုင်းပြင်ပြီး သုံးလိုက်ပါ

သုံးမိနစ် လျှပ်စစ် ရေနွေးအိုးပျက်ရင် ပစ်မထားနဲ့ ခုလိုပြင်သုံးရင် အများကြီးသုံးလို့ရတယ်။

လူသုံးများနေတဲ့ဖော်ပြပါ သုံးမိနစ် လျှပ်စစ်ရေနွေးအိုးတွေဟာ လပိုင်းနဲ့ ပျက်စီး ပြီး စက္ကူ အဟောင်းရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေမှာ

အချိန်ဈေးနဲ့ လာရောင်းထားတာအများကြီးတွေ.နေရလို့ ပြုပြင် အသုံးချတဲ့နည်းကို ရေးပြလိုက်ပါတယ်။

အခုလို ပြုပြင်ပြီး ကျနော်ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ သုံးနေတာ ၂ နှစ်နီးပါရှိနေပြီး ဖြစ်တယ် ၊မူလ အသစ်ထက် စိတ်ချစွာ အသုံပြုနိုင်တဲ့နည်းပါ။

ရေနွေးအိုး အများစု ဟာ power supply. ခေါ် လျှပ်စစ် ကို အောက်ဖက် အဝိုင်းနေရာက ကြွေးပါတယ် ၊ အဲ့ဒီနေရာ မှာတပ်ဆင်ထားတဲ့ terminal ကြေးပြားလေးတွေဟာ အလွန်ပါးပြီးအသုံးပြု တာ ကြာလာရင် အပူဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးကာ ငုတ်နှစ်ခုမထိတော့ဘဲ လျှပ်စစ်ဓာတ်မစီးနိုင်ကာ ရေနွေး ကျိုမရ ဖြစ်တဲ့ဘဝကို ရောက်ရပါတယ်။

အဲသည်တော့ power supplyပေးတဲ့လမ်းကြောင်းအသစ်ထွင်ပြီး တပ်ပေးလိုက်ရင် အကောင်းဖြစ်သွားပါတယ်။

(အိုးအများစုက အောက်ဖက်မီးအဝင်နေရာပျက်ကြလို့ပါ)၊ ပိုပြီးသေချာခြင်ရင် AVO မီတာနဲ့ အောက်ဖက်က အပူပေးကွိုင်ကို ထောက်တိုင်းလို့ အချက်ပြရင် ကွိုင်ကောင်း တာပါဘဲ။

ပြုပြင်ပုံကတော့

၁.ယိုးဒယားကလာတဲ့ ဟင်းကြော်အိုး အနီတွေမှာ သုံးတဲ့ အခံဆော့ကက်ဂေါင်း (ကြွေခံဖြစ်ရပါမယ်)ကို လျှပ်စစ်ဆိုင်တွေမှာ 500/- နဲ့ ဝယ်ပါ။

 


၂.ရေနွေးအိုးအောက်ဖက် screw သုံးလုံးဖြုတ်ပြီးဖွင့်ပါ။ အလည် အဝိုင်းသို့ power supply ပေးသည့် ဝါယာစနှစ်စ တွေ့ရပါမည် ။(အပြာနှင့် အနီ) ၊၎င်းအစ နှစ်ခုအား ဘဲနှုတ်သီး ပလာယာဖြင့် အသာဖြုတ်ပါ။

၃.ဝယ်လာသည့်ဆော့ကက်အထိုင် မှ ကြွေသား ပါသည့်အပိုင်းကို ယူပြီး ရေနွေးဘူး၏ အောက်ခြေတဖက်ခြမ်း ဝါယာကြိုး အလှမ်းမှီရာ နေရာတွင် နေရာချပါ။ (အခြားဘက်တွင် အချက်ပြ မီး/pilot lamp) ရှိသည်။

၄.အောက်ခြေ အပေါက်ဖောက်ရာတွင် ဖောက်စက် မရှိပါက ဖော်ပြထားသလို သံချွန် /စကေဘာ ကို မီးအပူပေးပြီး ရေနွေးဘူးအောက်ခံ ကော်သားကို အပေါက်ဖောက် ယူပါ။

၅.ဆော့ကက်အထိုင် ကြွေခေါင်း တပ်ဆင်နေရာချရာတွင် လျှပ်စစ်ဝင်မည့်ငုတ် နှစ်ခု မထိအောင် စနစ်တကျ နတ်ကြပ်ပေးပါ။(တဖက်ဖက်ကို ရာဘာ ပိုက်သေး စွပ်ပေးလျှင်ပိုပြီးစိတ်ချရပါသည်။

 


၆.၎င်းနောက် ပထမ ဖြုတ်ထားခဲ့သည့် ဝါယာ ၂ စကို အသစ်ထိုင်ထားသည့် ကြွေဆော့ကက်တွင် တပ်ဆင်ပေးပြီး အောက်ဘက်မှ screw သုံးလုံးကို စံနစ်တကျ ပြန်တပ် ပေးလျှင် ရေနွေးကြိုနိုင်သည့် အိုးအကောင်းတခု ရလာမည်ဖြစ်ပါသည်။

၇.အသုံးပြုမည့် မီးကြိုးမှာ ယိုးဒယား ဟင်းကြော်အိုး အနီ တွင် အသုံပြုသည့် ကြိုးဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်ရှိပါက ထပ်မံဝယ်ယူရန်မလိုအပ်ပါ။ ဝယ်လျှင်1500/- ကျပ် ဝန်းကျင်ပေးရပါသည်။

အိုးအထိုင်အဟောင်းမှ ဝါယာများဖြုတ်ကာ အထိုင်ကို ပြန်ပြီး အသုံပြုနိုင်ပါသည်။ဆော့ကက်အထိုင်မှာ ကြွေ ဖြစ်ရပါမည် ။

ရေနွေးအိုးမှာ ဝပ် watt-900 ခန့်ဖြစ်လို့ အထိုင်တွေကို့ စံနစ်တကျ နတ်ကြပ် ရပါမည်။ မထိတထိ ဖြစ်ပါက လျှပ်စစ် spark များဖြစ်ကာ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ကြောင်းပါခမျာ။ရေနွေး အိုး က ဈေးပေါပါတယ်။4500/-ဘဲ ပေးရတာပါ။ ပြင်သုံးရင် ၂ နှစ် လှည့်မကြည့်ရပါဘူးဗျာ။

#Crd
အားလုံးအဆင်ပြေကြပါစေ။

Zawgyi

၃ မိနစ္ေရေႏြးအိုးပ်က္လို႔ လႊင့္မပစ္နဲ႔ ဒီအတိုင္းျပင္ၿပီး သုံးလိုက္ပါ

သုံးမိနစ္ လွ်ပ္စစ္ ေရေႏြးအိုးပ်က္ရင္ ပစ္မထားနဲ႔ ခုလိုျပင္သုံးရင္ အမ်ားႀကီးသုံးလို႔ရတယ္။

လူသုံးမ်ားေနတဲ့ေဖာ္ျပပါ သုံးမိနစ္ လွ်ပ္စစ္ေရေႏြးအိုးေတြဟာ လပိုင္းနဲ႔ ပ်က္စီး ၿပီး စကၠဴ အေဟာင္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြမွာ

အခ်ိန္ေဈးနဲ႔ လာေရာင္းထားတာအမ်ားႀကီးေတြ.ေနရလို႔ ျပဳျပင္ အသုံးခ်တဲ့နည္းကို ေရးျပလိုက္ပါတယ္။

 


အခုလို ျပဳျပင္ၿပီး က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႕ သုံးေနတာ ၂ ႏွစ္နီးပါရွိေနၿပီး ျဖစ္တယ္ ၊မူလ အသစ္ထက္ စိတ္ခ်စြာ အသုံျပဳႏိုင္တဲ့နည္းပါ။

ေရေႏြးအိုး အမ်ားစု ဟာ power supply. ေခၚ လွ်ပ္စစ္ ကို ေအာက္ဖက္ အဝိုင္းေနရာက ေႂကြးပါတယ္ ၊ အဲ့ဒီေနရာ မွာတပ္ဆင္ထားတဲ့ terminal ေၾကးျပားေလးေတြဟာ အလြန္ပါးၿပီးအသုံးျပဳ တာ ၾကာလာရင္ အပူဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးကာ ငုတ္ႏွစ္ခုမထိေတာ့ဘဲ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မစီးႏိုင္ကာ ေရေႏြး က်ိဳမရ ျဖစ္တဲ့ဘဝကို ေရာက္ရပါတယ္။

 


အဲသည္ေတာ့ power supplyေပးတဲ့လမ္းေၾကာင္းအသစ္ထြင္ၿပီး တပ္ေပးလိုက္ရင္ အေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္။

(အိုးအမ်ားစုက ေအာက္ဖက္မီးအဝင္ေနရာပ်က္ၾကလို႔ပါ)၊ ပိုၿပီးေသခ်ာျခင္ရင္ AVO မီတာနဲ႔ ေအာက္ဖက္က အပူေပးကြိဳင္ကို ေထာက္တိုင္းလို႔ အခ်က္ျပရင္ ကြိဳင္ေကာင္း တာပါဘဲ။

ျပဳျပင္ပုံကေတာ့

၁.ယိုးဒယားကလာတဲ့ ဟင္းေၾကာ္အိုး အနီေတြမွာ သုံးတဲ့ အခံေဆာ့ကက္ေဂါင္း (ေႂကြခံျဖစ္ရပါမယ္)ကို လွ်ပ္စစ္ဆိုင္ေတြမွာ 500/- နဲ႔ ဝယ္ပါ။

 


၂.ေရေႏြးအိုးေအာက္ဖက္ screw သုံးလုံးျဖဳတ္ၿပီးဖြင့္ပါ။ အလည္ အဝိုင္းသို႔ power supply ေပးသည့္ ဝါယာစႏွစ္စ ေတြ႕ရပါမည္ ။(အျပာႏွင့္ အနီ) ၊၎အစ ႏွစ္ခုအား ဘဲႏႈတ္သီး ပလာယာျဖင့္ အသာျဖဳတ္ပါ။

၃.ဝယ္လာသည့္ေဆာ့ကက္အထိုင္ မွ ေႂကြသား ပါသည့္အပိုင္းကို ယူၿပီး ေရေႏြးဘူး၏ ေအာက္ေျခတဖက္ျခမ္း ဝါယာႀကိဳး အလွမ္းမွီရာ ေနရာတြင္ ေနရာခ်ပါ။ (အျခားဘက္တြင္ အခ်က္ျပ မီး/pilot lamp) ရွိသည္။

၄.ေအာက္ေျခ အေပါက္ေဖာက္ရာတြင္ ေဖာက္စက္ မရွိပါက ေဖာ္ျပထားသလို သံခြၽန္ /စေကဘာ ကို မီးအပူေပးၿပီး ေရေႏြးဘူးေအာက္ခံ ေကာ္သားကို အေပါက္ေဖာက္ ယူပါ။

၅.ေဆာ့ကက္အထိုင္ ေႂကြေခါင္း တပ္ဆင္ေနရာခ်ရာတြင္ လွ်ပ္စစ္ဝင္မည့္ငုတ္ ႏွစ္ခု မထိေအာင္ စနစ္တက် နတ္ၾကပ္ေပးပါ။(တဖက္ဖက္ကို ရာဘာ ပိုက္ေသး စြပ္ေပးလွ်င္ပိုၿပီးစိတ္ခ်ရပါသည္။

၆.၎ေနာက္ ပထမ ျဖဳတ္ထားခဲ့သည့္ ဝါယာ ၂ စကို အသစ္ထိုင္ထားသည့္ ေႂကြေဆာ့ကက္တြင္ တပ္ဆင္ေပးၿပီး ေအာက္ဘက္မွ screw သုံးလုံးကို စံနစ္တက် ျပန္တပ္ ေပးလွ်င္ ေရေႏြးႀကိဳႏိုင္သည့္ အိုးအေကာင္းတခု ရလာမည္ျဖစ္ပါသည္။

၇.အသုံးျပဳမည့္ မီးႀကိဳးမွာ ယိုးဒယား ဟင္းေၾကာ္အိုး အနီ တြင္ အသုံျပဳသည့္ ႀကိဳးျဖစ္ၿပီး အိမ္တြင္ရွိပါက ထပ္မံဝယ္ယူရန္မလိုအပ္ပါ။ ဝယ္လွ်င္1500/- က်ပ္ ဝန္းက်င္ေပးရပါသည္။

 


အိုးအထိုင္အေဟာင္းမွ ဝါယာမ်ားျဖဳတ္ကာ အထိုင္ကို ျပန္ၿပီး အသုံျပဳႏိုင္ပါသည္။ေဆာ့ကက္အထိုင္မွာ ေႂကြ ျဖစ္ရပါမည္ ။

ေရေႏြးအိုးမွာ ဝပ္ watt-900 ခန႔္ျဖစ္လို႔ အထိုင္ေတြကို႔ စံနစ္တက် နတ္ၾကပ္ ရပါမည္။ မထိတထိ ျဖစ္ပါက လွ်ပ္စစ္ spark မ်ားျဖစ္ကာ အႏၲရာယ္ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းပါခမ်ာ။ေရေႏြး အိုး က ေဈးေပါပါတယ္။4500/-ဘဲ ေပးရတာပါ။ ျပင္သုံ

သိထားသင့်တဲ့ အိမ်တွင်း ပစ္စည်းအချို့ရဲ့သက်တမ်းကုန်ဆုံးရက်များ

အိမ်တိုင်းမှာလုပ်လေ့ရှိတဲ့အရာတွေက ပစ္စည်းတွေကို ကြာရှည်စွာသုံးစွဲတာ၊ တစ်ခုခုပျက်စီးသွားရင်ပြန်ပြီးသုံးမယ်ဆိုပြီးလွှင့်မ

ပစ်ရက်ပဲသိမ်းထားတာတွေ၊ အသစ်မလဲပဲပစ္စည်းဟောင်းတွေကို အထပ်ထပ်သုံးစွဲနေတာမျိုးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင်အိမ်ကိုထိန်းသိမ်းတဲ့သူတွေလုပ်တတ်တဲ့အယူအဆအမှားတွေလည်း ရှိနေပါသေးတယ်။

သက်တမ်းကုန်ဆုံးရက်မရှိဘူးထင်ပြီးပစ္စည်းတွေကို သုံးစွဲတာတွေရှိနေတာကြောင့်အိမ်တွင်းပစ္စည်းအချို့ရဲ့သက်တမ်းကုန်ဆုံးရက်ကို ဖော်ပြပေးလိုက်ရပါတယ်နော်

(၁) သွားတိုက်တံ

သွားနှင့်ခံတွင်းကျန်းမာရေးအတွက်သွားဆရာဝန်တွေကသွားတိုက်တံကို ၃ လကိုတစ်ကြိမ်လဲလှယ်ဖို့ အကြံပြုထားပါတယ်။ ၃ လထက်ပိုပြီး ကြာအောင် သုံးစွဲတဲ့အခါသွားတိုက်တံမှာဘတ်တီးရီးယားပိုးမွှားတွေ၊ရောဂါပိုးတွေကပ်ညိနိုင်ခြေအများအပြားရှိနေလို့ ၃ လ ထက် ပိုကြာအောင်မသုံးသင့်ပါဘူး။

(၂) တဘက် (သို့) ကိုယ်သုတ်ပုဝါ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ

ပုဝါတွေကတော့အချိန်ကြာကြာ အသုံးပြုလို့ရပါတယ်။ဒါပေမယ့်သန့်ရှင်းမှုနဲ့ တစ်ကိုယ်ရည်ကျန်းမာရေးအတွက်ပုဝါတွေကိုတစ်နှစ်နှစ်နှစ်ထက်ပိုပြီးအသုံးမပြုသင့်ပါဘူး။

(၃) ဘီး

ဘီးတွေကိုအိမ်တွေမှာနှစ်နဲ့ချီအောင် အသုံးပြုကြလေ့ရှိပါတယ်။ဒါပေမဲ့ဘီးတွေကိုနှစ်တိုင်းအသစ်တစ်ချောင်းလဲပေးသင့်သလိုအပတ်တိုင်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးသင့်ပါတယ်။

(၄) ခေါင်းအုံး

အိမ်တွေအတော်များများကခေါင်းအုံးတွေကိုနှစ်ပေါင်များစွာကြာအောင်သိမ်း ဆည်းအသုံးပြုကြပါတယ်။ဒါပေမဲ့ခေါင်းအုံးတွေကနှစ်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပုံသဏ္ဍာန်ပျက်ယွင်းလာပြီးပိုးမွှားတွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေခိုအောင်းရာနေရာဖြစ်လာပြီး

သင့်ကျန်းမာရေးအတွက်ထိခိုက်နိုင်ပါတယ်။ဒါကြောင့်ခေါင်းအုံးတွေကို ၁ နှစ် ၂ နှစ်ထက်ပိုအသုံးမပြုပဲအသစ်လဲလှယ်ပေးခြင်းကအိမ်အတွက်သန့်ရှင်းမှုရော ကျန်းမာရေးအတွက်ပါအထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်။

(၅) ရေမွှေး

ရေမွှေးကိုနှစ်တွေအကြာကြီးသုံးလို့ရတဲ့ အရာလို့သင်သိထားရင်တော့အဲ့ဒီအသိကမှားပါတယ်။ရေမွှေးတွေကိုပုလင်းအဖုံးဖွင့်ပြီးရင်ဖွင့်တဲ့အချိန်ကနေတစ်နှစ် နှစ်နှစ်ကြာအောင်သုံးစွဲနိုင်ပါတယ်။ ပု လင်းအသစ်ဆိုရင်တော့သူတို့ရဲ့ သက် တမ်းက ၃ နှစ်ဖြစ်ပါတယ်။

(၆) အမျိုးသမီး အပေါ်ဝတ်အတွင်းခံ

အမျိုးသမီးအတွင်းခံအဝတ်တွေကိုပုံမှန်လျှော်ဖွတ်ရတဲ့အဝတ် အစားထဲမှာပါဝင်ပါတယ်။အတွင်းဝတ်တွေကိုနှစ်ကြာကြာ မသုံးသင့်ပါဘူး။တစ်နှစ်နှစ်နှစ်ထက် ပိုကြာတဲ့အခါသူတို့ကလျော့ရဲမှုတွေ ရှိလာသလိုပုံစံတွေလည်းပျက်သွားတတ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင်ရင်သားကိုပုံစံတကျ ထိန်းနိုင်မှုကိုလည်းလျော့ကျသွားတာကြောင့် ၂ နှစ်ထက်တော့ပိုမဝတ်ဆင်သင့်ပါဘူး။

(၇) ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်

အိမ်ထောင်ရှင်မအများစုကဟင်းခတ်ပစ္စည်းတွေအခြောက် အခြမ်းတွေကို ကြာရှည်စွာသိုလှောင်ထားပြီးလိုတဲ့အခါ ထုတ်ချက်တာမျိုးတွေလုပ်တတ်ကြပါတယ်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကိုသုံးနှစ်ထက်ပိုပြီး မသိုလှောင်ထားသင့်သလို ၃ နှစ်ထက်ကျော်တဲ့ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကိုလည်းမသုံးစွဲသင့်ပါတယ်။

ဒီကာလကို ကျော်သွားရင်ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေရဲ့အာနိသင်တွေကပျက်သွားတာကြောင့်မသုံးသင့်ပါဘူး။အားလုံးပဲ သန့် ရှင်းပြီးစနစ်ကျတဲ့အိမ်တွေဖြစ်အောင်ဖန်တီးနိုင်ကြပါစေနော်။

Zawgyi

အိမ္တိုင္းမွာလုပ္ေလ့ရွိတဲ့အရာေတြက ပစၥည္းေတြကို ၾကာရွည္စြာသုံးစြဲတာ၊ တစ္ခုခုပ်က္စီးသြားရင္ျပန္ၿပီးသုံးမယ္ဆိုၿပီးလႊင့္မ

ပစ္ရက္ပဲသိမ္းထားတာေတြ၊ အသစ္မလဲပဲပစၥည္းေဟာင္းေတြကို အထပ္ထပ္သုံးစြဲေနတာမ်ိဳးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္အိမ္ကိုထိန္းသိမ္းတဲ့သူေတြလုပ္တတ္တဲ့အယူအဆအမွားေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။

သက္တမ္းကုန္ဆုံးရက္မရွိဘူးထင္ၿပီးပစၥည္းေတြကို သုံးစြဲတာေတြရွိေနတာေၾကာင့္အိမ္တြင္းပစၥည္းအခ်ိဳ႕ရဲ႕သက္တမ္းကုန္ဆုံးရက္ကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ရပါတယ္ေနာ္

(၁) သြားတိုက္တံ

သြားႏွင့္ခံတြင္းက်န္းမာေရးအတြက္သြားဆရာဝန္ေတြကသြားတိုက္တံကို ၃ လကိုတစ္ႀကိမ္လဲလွယ္ဖို႔ အႀကံျပဳထားပါတယ္။ ၃ လထက္ပိုၿပီး ၾကာေအာင္ သုံးစြဲတဲ့အခါသြားတိုက္တံမွာဘတ္တီးရီးယားပိုးမႊားေတြ၊ေရာဂါပိုးေတြကပ္ညိႏိုင္ေျခအမ်ားအျပားရွိေနလို႔ ၃ လ ထက္ ပိုၾကာေအာင္မသုံးသင့္ပါဘူး။

(၂) တဘက္ (သို႔) ကိုယ္သုတ္ပုဝါ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါ

ပုဝါေတြကေတာ့အခ်ိန္ၾကာၾကာ အသုံးျပဳလို႔ရပါတယ္။ဒါေပမယ့္သန႔္ရွင္းမႈနဲ႔ တစ္ကိုယ္ရည္က်န္းမာေရးအတြက္ပုဝါေတြကိုတစ္ႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ထက္ပိုၿပီးအသုံးမျပဳသင့္ပါဘူး။

(၃) ဘီး

ဘီးေတြကိုအိမ္ေတြမွာႏွစ္နဲ႔ခ်ီေအာင္ အသုံးျပဳၾကေလ့ရွိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ဘီးေတြကိုႏွစ္တိုင္းအသစ္တစ္ေခ်ာင္းလဲေပးသင့္သလိုအပတ္တိုင္းသန႔္ရွင္းေရး လုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။

(၄) ေခါင္းအုံး

အိမ္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကေခါင္းအုံးေတြကိုႏွစ္ေပါင္မ်ားစြာၾကာေအာင္သိမ္း ဆည္းအသုံးျပဳၾကပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေခါင္းအုံးေတြကႏွစ္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ပုံသ႑ာန္ပ်က္ယြင္းလာၿပီးပိုးမႊားေတြနဲ႔ ဖုန္မႈန႔္ေတြခိုေအာင္းရာေနရာျဖစ္လာၿပီး

သင့္က်န္းမာေရးအတြက္ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ေခါင္းအုံးေတြကို ၁ ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ထက္ပိုအသုံးမျပဳပဲအသစ္လဲလွယ္ေပးျခင္းကအိမ္အတြက္သန႔္ရွင္းမႈေရာ က်န္းမာေရးအတြက္ပါအေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္။

(၅) ေရေမႊး

ေရေမႊးကိုႏွစ္ေတြအၾကာႀကီးသုံးလို႔ရတဲ့ အရာလို႔သင္သိထားရင္ေတာ့အဲ့ဒီအသိကမွားပါတယ္။ေရေမႊးေတြကိုပုလင္းအဖုံးဖြင့္ၿပီးရင္ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ကေနတစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာေအာင္သုံးစြဲႏိုင္ပါတယ္။ ပု လင္းအသစ္ဆိုရင္ေတာ့သူတို႔ရဲ႕ သက္ တမ္းက ၃ ႏွစ္ျဖစ္ပါတယ္။

(၆) အမ်ိဳးသမီး အေပၚဝတ္အတြင္းခံ

အမ်ိဳးသမီးအတြင္းခံအဝတ္ေတြကိုပုံမွန္ေလွ်ာ္ဖြတ္ရတဲ့အဝတ္ အစားထဲမွာပါဝင္ပါတယ္။အတြင္းဝတ္ေတြကိုႏွစ္ၾကာၾကာ မသုံးသင့္ပါဘူး။တစ္ႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ထက္ ပိုၾကာတဲ့အခါသူတို႔ကေလ်ာ့ရဲမႈေတြ ရွိလာသလိုပုံစံေတြလည္းပ်က္သြားတတ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ရင္သားကိုပုံစံတက် ထိန္းႏိုင္မႈကိုလည္းေလ်ာ့က်သြားတာေၾကာင့္ ၂ ႏွစ္ထက္ေတာ့ပိုမဝတ္ဆင္သင့္ပါဘူး။

(၇) ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္

အိမ္ေထာင္ရွင္မအမ်ားစုကဟင္းခတ္ပစၥည္းေတြအေျခာက္ အျခမ္းေတြကို ၾကာရွည္စြာသိုေလွာင္ထားၿပီးလိုတဲ့အခါ ထုတ္ခ်က္တာမ်ိဳးေတြလုပ္တတ္ၾကပါတယ္။

တကယ္တမ္းမွာေတာ့ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္ေတြကိုသုံးႏွစ္ထက္ပိုၿပီး မသိုေလွာင္ထားသင့္သလို ၃ ႏွစ္ထက္ေက်ာ္တဲ့ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္ေတြကိုလည္းမသုံးစြဲသင့္ပါတယ္။

ဒီကာလကို ေက်ာ္သြားရင္ဟင္းခတ္အေမႊးအႀကိဳင္ေတြရဲ႕အာနိသင္ေတြကပ်က္သြားတာေၾကာင့္မသုံးသင့္ပါဘူး။အားလုံးပဲ သန႔္ ရွင္းၿပီးစနစ္က်တဲ့အိမ္ေတြျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးႏိုင္ၾကပါေစေနာ္။

“ထမင်းပူကို မစားပါနဲ့” “ကြွေသီးကိုသာ စားပါ” “ရောက်ရာဒေသ ခြေရာချခဲ့ပါ” စကားပုံ၏ အဓိပ္ပါယ်

(၁)ထမင်းပူကို မစားနဲ့။

(၂)ကြွေသီးကိုသာ စားပါ။

(၃)ရောက်ရာဒေသ ခြေရာချခဲ့ပါ။

စကား(၃)ခွန်းရဲ့ အဓိပ်ပါယျ
(၁) ဘ၀တစ်လျှောက်လုံးမှာ ထမင်းပူကို မစားပါနဲ့။ ထမင်းအေးကိုပဲ စားပါ ။

ထမင်းပူဆိုတာ သူတစ်ပါး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်ကျမှ စားရတဲ့ထမင်းကို ခေါ်တာပါ။ ဘယ်တော့မှ မစားမိပါစေနဲ့။
အခုအချိန် စားကောင်းချင်ကောင်းမယ်၊ သံသရာမှာ အလွန်ပူလောင်တတ်တယ်။

ထမင်းအေးဆိုတာကတော့ မင်းကို ချစ်လို့ ခင်လို့ တန်ဖိုးထားလို့ ကြည်ညိုလို့ ကျွေးလာတဲ့ ထမင်းပဲ ။ ငါးပိရည်နဲ့ပဲ စားရ စားရ သံသရာမှာ အေးမြပါတယ်။ စားတတ်အောင် ကြိုးစားပါနော်။

(၂) အသီးကို စားမယ်ဆိုရင် ကြွေသီးကိုပဲ စားပါ။ ဘယ်တော့မှ ခူးမစားပါနဲ့။
ကြွေသီးစားပါ ဆိုတာ မင်းကို ချစ်လို့ ခင်လို့ ကြည်ညိုလို့ ကျွေးလာတဲ့အသီးကို စားပါလို့ဆိုလိုတာပါ။

ဒါပေမယ့် ကြွေသီးတိုင်းလည်း မစားရဘူး ။ ကြွေသီးပေမယ့် မစင်ပုံပေါ်ကျရင် မင်းမစားတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ဒီလိုပဲ ကြွေသီးတော့ ကြွေသီး။

မင်းကို ချစ်လို့ ခင်လို့ ကွညျညျိုလို့ လာပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကွယ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရလိုမှုတွေ ပါနေရင် မစားရဘူး။ မစားကောင်းပါဘူး။

ခူးမစားပါနဲ့ဆိုတာ မင်က ကူညီိစရာရှိရငျ ကူညီ၊ လုပ်စရာရှိရင် လုပ်ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒါကို ကူညီခ၊ လုပ်ပေးခ တောင်းနေရင် ခူးစားတာပဲ။

သူတစ်ပါးကို ကူညီပါ။ သူတို့ဆီက ကျေးဇူးတင်စကားတစ်ခွန်းတောင် မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ မြှောျလငျ့ပွီိး ကူညီတာ ခူးစားတာပဲ။ မင်း ဘယ်တော့မှ ခူးမစားပါလေနဲ့။

(၃)တတိယစကားကတော့ – ချိုးငှက်လေးတွေ ခါငှက်လေးတွေဟာ မြေမှာနားပြီး ပြန်သွားရင် ခြေရာထားခဲ့တယ် ။

ဒီလိုပါပဲ၊ မင်းလည်း ဘယ်နေရာ ဘယ်ဒေသ ရောက်ရောက် မင်း ပြန်ရင် မင်း ခြေရာကျန်ခဲ့ပါစေ။

ဒီလိုပါပဲ လူ့လောကကြီးကို တို့တတွေလာခဲ့ကြ၊ တို့ပြန်ရင် တို့ခြေရာတွေ ကျန်မှ ဖြစ်မယ်။
သဘောကျ၍ ပြန်လည်းမျှဝေပါသည်။

Credit – (ဘဝဂုဏ်ရည်)အရှင်ကုသလ USA

Zawgyi

(၁)ထမင္းပူကို မစားနဲ႔။

(၂)ေႂကြသီးကိုသာ စားပါ။

(၃)ေရာက္ရာေဒသ ေျခရာခ်ခဲ့ပါ။

စကား(၃)ခြန္းရဲ႕ အဓိပ္ပါယ်
(၁) ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ထမင္းပူကို မစားပါနဲ႔။ ထမင္းေအးကိုပဲ စားပါ ။

ထမင္းပူဆိုတာ သူတစ္ပါး မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်မွ စားရတဲ့ထမင္းကို ေခၚတာပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ မစားမိပါေစနဲ႔။
အခုအခ်ိန္ စားေကာင္းခ်င္ေကာင္းမယ္၊ သံသရာမွာ အလြန္ပူေလာင္တတ္တယ္။

ထမင္းေအးဆိုတာကေတာ့ မင္းကို ခ်စ္လို႔ ခင္လို႔ တန္ဖိုးထားလို႔ ၾကည္ညိဳလို႔ ေကြၽးလာတဲ့ ထမင္းပဲ ။ ငါးပိရည္နဲ႔ပဲ စားရ စားရ သံသရာမွာ ေအးျမပါတယ္။ စားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါေနာ္။

(၂) အသီးကို စားမယ္ဆိုရင္ ေႂကြသီးကိုပဲ စားပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ ခူးမစားပါနဲ႔။
ေႂကြသီးစားပါ ဆိုတာ မင္းကို ခ်စ္လို႔ ခင္လို႔ ၾကည္ညိဳလို႔ ေကြၽးလာတဲ့အသီးကို စားပါလို႔ဆိုလိုတာပါ။

ဒါေပမယ့္ ေႂကြသီးတိုင္းလည္း မစားရဘူး ။ ေႂကြသီးေပမယ့္ မစင္ပုံေပၚက်ရင္ မင္းမစားေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ ဒီလိုပဲ ေႂကြသီးေတာ့ ေႂကြသီး။

မင္းကို ခ်စ္လို႔ ခင္လို႔ ကြည်ည်ိဳလို႔ လာေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရလိုမႈေတြ ပါေနရင္ မစားရဘူး။ မစားေကာင္းပါဘူး။

ခူးမစားပါနဲ႔ဆိုတာ မင္က ကူညီိစရာရွိရင် ကူညီ၊ လုပ္စရာရွိရင္ လုပ္ေပးလိုက္ပါ။ အဲဒါကို ကူညီခ၊ လုပ္ေပးခ ေတာင္းေနရင္ ခူးစားတာပဲ။

သူတစ္ပါးကို ကူညီပါ။ သူတို႔ဆီက ေက်းဇူးတင္စကားတစ္ခြန္းေတာင္ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ ေျမႇာ်လင်႕ပြီိး ကူညီတာ ခူးစားတာပဲ။ မင္း ဘယ္ေတာ့မွ ခူးမစားပါေလနဲ႔။

(၃)တတိယစကားကေတာ့ – ခ်ိဳးငွက္ေလးေတြ ခါငွက္ေလးေတြဟာ ေျမမွာနားၿပီး ျပန္သြားရင္ ေျခရာထားခဲ့တယ္ ။

ဒီလိုပါပဲ၊ မင္းလည္း ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသ ေရာက္ေရာက္ မင္း ျပန္ရင္ မင္း ေျခရာက်န္ခဲ့ပါေစ။

ဒီလိုပါပဲ လူ႔ေလာကႀကီးကို တို႔တေတြလာခဲ့ၾက၊ တို႔ျပန္ရင္ တို႔ေျခရာေတြ က်န္မွ ျဖစ္မယ္။
သေဘာက်၍ ျပန္လည္းမွ်ေဝပါသည္။

Credit – (ဘဝဂုဏ္ရည္)အရွင္ကုသလ USA